EERSTE 2 WEKEN STAGE, MEELOPEN BIJ FYSIOTHERAPIE

Vorige week dinsdag ben ik begonnen met mijn stage bij stichting Lombok Care. Apip en Mindie hadden mij opgehaald, omdat het regende en onze straat vol lag met water. Ik was al eerder een middagje op de stichting geweest om kennis te maken met het personeel. Ze zijn allemaal erg vriendelijk, maar de meesten spreken weinig tot geen Engels, dus ik moet toch echt aan de slag met mijn Indonesische taal! (Ja pap, ook mijn Nederlandse schrijftaal is af en toe niet helemaal correct, ik zal er aan werken).
Op mijn eerste echte stage dag heb ik een aantal kinderen van het schooltje leren kennen en een aantal kinderen die fysiotherapie krijgen. In totaal komen er ongeveer 70 kinderen op de stichting, waarvan er ongeveer 29 naar het schooltje gaan, 13 naar de life skills komen en waarvan er 47 kinderen therapie krijgen.

REadycation2016__16_-1120-1200-700-100

De eerste dag voor mij was erg rustig, als het regent komen er blijkbaar een aantal kinderen niet naar de stichting. Veel ouders moeten lopend of met de scooter naar de stichting komen. Toen ik op de stichting aankwam waren de kinderen van het schooltje al klaar, zij gingen net naar huis. Ik heb daarom een tijdje bij de therapie meegekeken. Dankzij mijn stage bij Groot Klimmendaal in Arnhem heb ik al enige ervaring met kinderen met een beperking, dus je zou kunnen denken dat het voor mij gemakkelijk is om kinderen met een beperking te zien en om een relatie met ze op te bouwen. Toch kreeg ik even een brok in mijn keel, ik weet dat ik een erg gevoelig persoon ben en snel ontroerd raak, maar de levensomstandigheden van deze kinderen raakt me gewoon heel erg. Mindie vertelde me dat de twee kinderen die op dat moment therapie kregen 2 uur onderweg zijn om bij de stichting te komen. Rahman, een van de kinderen die therapie krijgt, heeft geen ouders meer en komt meestal met zijn zus of schoonzus naar de therapie. Het was voor mij een dag vol eye openers, ik vind het zo mooi om te zien dat deze kinderen een kans krijgen om zichzelf te ontwikkelen, positief te groeien en om geholpen te worden in een huiselijke omgeving, in plaats van in een ziekenhuis of helemaal geen hulp krijgen.

Hoe ziet een dag op stichting Lombok Care er uit?

’s Morgens is er school voor een aantal kinderen en wordt er therapie gegeven door 2 therapeuten, er worden dan 5 kinderen behandeld per therapeut. Tussen 12 en 1 is er pauze, dan wordt er met het personeel samen gegeten, Bibi heeft dan voor ons gekookt, ideaal en erg lekker! (In Indonesië noemen ze iemand die schoonmaakt, kookt of oppast op de kinderen Bibi (tante), maar haar naam is eigenlijk Masta). Vanaf 1 uur ’s middags is er één therapeut aanwezig die ook weer 5 kinderen behandeld. Van 2 tot 4 ’s middags is er ook life skills, kinderen leren dan hoe ze met een computer moeten omgaan of ze gaan bijvoorbeeld een middag knutselen. Rond 5 uur gaat iedereen naar huis.

Op mijn eerste dag is er afgesproken met Apip, de directeur van de stichting en zijn vrouw Mindie, de oprichtster, dat ik de eerste twee weken bij de therapie zal meekijken, observeren en de kinderen leer kennen. Daarna ga ik ongeveer twee weken hetzelfde doen bij de school en life skills.

FYSIOTHERAPIE

Als eerst wil ik jullie voorstellen aan de 3 fysiotherapeutenIMG_1558

Van links naar rechts: Ula (21), Yadin (23) en Kun (23). Zij werken sinds 2 weken op de stichting, omdat de vorige 3 therapeuten weg zijn. Kun en Yadin spreken goed Engels, Ula is nog lerende en nog een beetje verlegen, waardoor ze het misschien niet zo goed durft.

Misschien wat handige info voor degene die het misschien niet weten: Ik heb een MBO niveau 4 opleiding SPW / onderwijsassistent gevolgd en hiervoor ook mijn diploma behaald. Daarna ben ik begonnen aan de opleiding Maatschappelijk werk en Dienstverlening en heb ik inmiddels ook mijn minor Professioneel opvoeden afgerond. Dit is een minor vanuit de opleiding pedagogiek, dus ik heb ook veel opgepikt over opvoedkunde. Ik weet zeker dat deze studies en mijn praktijkervaringen, maar ook levenservaringen mij veel hulp en inspiratie zullen bieden tijdens mijn stage.

Tijdens mijn observatie schoten me al meteen erg veel vragen te binnen of dingen die me opvielen. Zoals bijvoorbeeld: Vertellen de therapeuten tijdens de therapie wat ze doen en waarom? Dit is kan geruststellend zijn voor de kinderen, maar ook handig voor de ouders, zodat zij dit thuis ook kunnen uitvoeren. Communicatie is erg belangrijk! Er begint bij mij meteen van alles te kriebelen, ik wil de therapeuten namelijk graag helpen en samen kijken naar hoe we de therapie zo effectief mogelijk kunnen krijgen. Gelukkig staan zij hier ook volledig voor open, ze vertellen me dat ze nooit uitgeleerd zullen zijn en graag hun hulpvragen met mij delen, naar mijn adviezen willen luisteren en samen tot oplossingen willen komen.

Een van de hulpvragen die de therapeuten aan mij voorgelegd hebben wil ik graag met jullie delen. Wanneer jullie dit lezen en er schieten misschien tips binnen voor de therapeuten, of adviezen voor mij dan hoor ik dit graag in een reactie, een email of in mijn gastenboek.

Wat mij opviel tijdens mijn observatie is dat de zus van Rahman die altijd meekomt naar de therapie, totaal geen interesse toont in haar broertje of in de therapie. Wel kletst ze met de andere mensen in de ruimte. Ula, de therapeut kwam hierover ook naar mij toe en vertelde me dat de familie zegt dat ze thuis geen therapie met hem doen, omdat hij thuis lui is. Ula vertelde me dat ze graag wilt dat zijn zus of wanneer er andere familie meekomt, dat zij meedoen met de therapie en dat ze deze thuis ook uitvoeren. Mijn advies aan Ula was om af te spreken met zijn familie dat ze meedoen tijdens de therapie om te zien hoe het gaat, zodat ze het thuis ook uit kunnen voeren. Ik heb aan Ula gevraagd of ze hen zoveel mogelijk wilt vragen om tijdens de therapie te helpen, met bijvoorbeeld het vasthouden van voeten of handen, of het masseren van lichaamsdelen.

 

IMG_1488

De therapie daarop betrok Ula de schoonzus van Rahman zoveel mogelijk bij de therapie. Ze legt uit wat ze doet en vraagt aan Rahman’s zus of ze bepaalde handelingen wilt uitvoeren. Ula heeft veel met de zus van Rahman gecommuniceerd tijdens de therapie en ze vertelde me daarna dat zus aangaf dat Rahman thuis alleen maar wilt gamen. Ula heeft aangegeven dat Rahman’s familie kan proberen om aan te geven dat ze eerst een kwartiertje therapie doen en dat hij daarna mag gamen. Rahman en zijn zus hebben actief meegedaan met de therapie! Ik heb gevraagd aan Ula of ze de volgende keer wilt vragen hoe het thuis gegaan is.

Ik heb met Ula en de andere therapeuten afgesproken dat het goed is als er voor elke therapie een klein contract wordt afgesloten. Dit om duidelijkheid te geven aan de kinderen en ouders. De afspraken die er zijn tijdens de therapie worden dan voorgelegd. Bijvoorbeeld wanneer een kind snel afgeleid is en wilt spelen, vooraf aan de therapie aangeven wat er tijdens de therapie gedaan wordt, wat ze willen bereiken en als het goed gaat ze daarna even kunnen spelen. Andere afspraken kunnen zijn: aangeven wanneer je pijn hebt, elkaar in de ogen kijken wanneer we met elkaar praten, enzovoorts.

Voor mij zijn deze dingen inmiddels vanzelfsprekend, maar hier zie ik deze dingen nog weinig terug, consequentie! Ik ben blij dat de therapeuten mijn adviezen aannemen en ik vind het dan ook super fijn om van te therapeuten terug te horen dat ze veel aan mijn adviezen hebben en dat het vaak helpt!

In twee weken tijd heb ik de kinderen en het personeel leren kennen, heb ik het gevoel dat ik al veel heb kunnen betekenen door mijn inbreng, heb ik al veel lachende gezichten gezien en voel ik me al helemaal thuis. Hierdoor heb ik elke dag weer zin om naar stage te gaan!

Ik zal proberen voortaan mijn verhalen wat in te korten. Ik merk dat ik dat soms lastig vind, omdat ik zoveel te vertellen heb en ik nu al het idee heb dat ik nog lang niet alles heb verteld! In ieder geval bedankt dat jullie te tijd nemen om mijn verhalen te lezen en ik zie jullie reacties dan ook graag tegenmoet! :)

 

 

Mijn locatie .