MEELOPEN MET HET SCHOOLTJE

Vorige week ben ik begonnen met het meelopen bij de school op stichting LombokCare. Er zijn hier 4 klassen met elk niet meer dan 6 kinderen.

Hoe ziet een schooldag voor deze kinderen eruit?
Om half 8 is iedereen aanwezig, rond kwart voor 8 beginnen de kinderen met liedjes zingen en daarna gaan ze het alfabet oefenen, plaatjes oefenen of cijfers oefenen. Om 9 uur is er een half uur pauze, de kinderen eten dan wat en mogen spelen in de aula. Vanaf half 10 werken de kinderen aan hun motoriek. Er wordt met duplo gespeeld of er worden kralenkettingen gemaakt. Doordat er hier een gebrek aan materiaal is, spelen de kinderen bijna elke dag met hetzelfde, maar klagen hoor je niemand. Ze zijn blij met wat ze hebben.

Als het half 11 gaan de kinderen naar huis. In de middag begint om 2 uur het programma life skills. Er komen dan een aantal kinderen om computerles te volgen op dinsdag en donderdag of op maandag en woensdag om creatieve lessen te volgen. De life skills duren tot 4 uur.

REadycation2016__12_-1116-1200-700-100

In elke klas heb ik 1 á 2 dagen meegekeken. Er zijn mij deze weken al veel dingen opgevallen en het is mij duidelijk dat het er hier heel anders aan toe gaat dan in Nederland. Er is weinig structuur in de klas, wat ik erg belangrijk vind, maar vooral ook omdat dit speciaal onderwijs is. Regels? Dat kennen ze hier niet zoals bij ons, laat ik zeggen dat ze hier veel flexibeler zijn. Tijdens mijn stages als onderwijsassistent werd door veel kinderen vaak gezegd dat ik een strenge juf was. Echt streng was ik niet, maar consequent ben ik zeker. Dat is dan wel even wennen als je hier binnenloopt. Wat mij ook opvalt is dat er soms gelachen wordt, wanneer een kind iets doet wat niet mag of wanneer iets niet lukt. Er zijn zoals overal ook hier een aantal boefjes die het toch vaak voor elkaar krijgen om te krijgen wat ze willen. Erg consequent zijn ze hier namelijk niet. Ook hier bij het schooltje gaan mijn handen kriebelen en ik schrijf veel op tijdens mijn observaties. Er schieten me al heel veel ideeën te binnen waarmee ik de school en deze kinderen misschien kan helpen. Wat mij nog meer opgevallen is, is dat het niveau van de kinderen in de klasjes erg laag is en zo verschillend is van elkaar, dat het erg moeilijk is om iedereen evenveel aandacht te geven. In sommige klassen kan bijvoorbeeld niet iedereen praten, dus met het oefenen van het alfabet zitten die kinderen vaak niks te doen. Zij gaan zich dan vervelen en dit leidt de andere kinderen af. Ook zie ik dat er te veel tijd is die onvoldoende benut wordt en dat er uit veel kinderen meer te halen is dan er momenteel gebeurd.

Processed with VSCOcam with f2 presetEr is deze week een nieuwe directeur voor de school aangenomen, die gelukkig goed Engels kan. Hij helpt me af en toe met vertalen, wanneer ik iets niet weet in het Indonesisch. Gister hebben wij met de leerkrachten en de directeur bij elkaar gezeten en heb ik mijn bevindingen gedeeld. Dit zijn een aantal dingen waar ik samen met de leerkrachten aan wil werken:

  • De dagplanning
  • Regels en structuur
  • Hoe om te gaan met over actieve kinderen?
    Het is mij namelijk opgevallen dat er een aantal kinderen zijn die zich doordat ze zich misschien vervelen, of omdat het niveau te laag is erg druk zijn en andere kinderen afleiden.
  • Individueel plan, 1 op 1 begeleiding
    Na de pauze wordt er aan de motoriek van de kinderen gewerkt, door puzzels te maken, met duplo te spelen of kralenkettingen te maken. Mijn idee is om na de pauze 2 klassen samen te voegen, zodat een leerkracht zijn handen vrij heeft en een op een begeleiding kan geven.
  • Hoe overige tijd te benutten?
  • Vaste activiteiten voor wanneer iemand klaar is met zijn of haar werk.

Het is de bedoeling dat wij nu elke week een uur met de leerkrachten bij elkaar zitten om te bespreken waar de leerkrachten tegenaan lopen, zodat we met elkaar kunnen brainstormen. Als eerst ga ik aan de slag met de planning voor een op een begeleiding en ik wil ook graag snel aan de slag met de andere dingen, maar ik merk hier dat alles plan-plan gaat (rustig aan). Ik moet zelf nog even op zoek naar de rust die de mensen hier hebben om alles stapje voor stapje aan te pakken. Ik ben in ieder geval blij dat de leerkrachten aangeven dat ze ook zien dat er dingen zijn die verandering nodig hebben en dat ze graag van mij willen leren. Nu nog hopen dat ze me begrijpen en het uiteindelijk echt toe gaan passen! Maarja nogmaals: plan-plan……

De kinderen op school zijn allemaal heel erg lief en ik vind het zo mooi om te zien hoe ze zich 2 uur lang kunnen vermaken op een fiets, hoe ze samen met elkaar kunnen spelen maar ook goed alleen. Ze zijn zo dankbaar voor alles wat ze hebben, verwende kinderen zie ik hier niet. Er zijn denk ik van de 20 kinderen 2 kinderen die mij niet nog niet zo zien zitten en wegkijken als ik hun aankijk. Of dit komt omdat ik een belanda ben of om een andere reden weet ik niet, ik kan er in ieder geval wel om lachen. Er zijn ook altijd van die kinderen waar je meteen een klik mee hebt, zo is er bijvoorbeeld Alma, het gezicht van Lombok Care, zij is rechts op de eerste foto in dit verhaal te zien. Ze is erg slim en leergierig en heeft een hart van goud, zelfstandig lopen kan ze niet, maar ze helpt zichzelf van a naar b door middel van een rollator. Hieronder zie je in het midden Afandi en rechts Yazd, mijn 2 vriendjes. Erg ondeugend, maar heel erg lief. Beide kunnen zij niet heel duidelijk praten, maar we begrijpen elkaar. De communicatie tussen deze kinderen is zeldzaam, iedereen is uniek, maar niemand oordeelt. Iedereen kan goed met elkaar overweg!

DSC_0250

Hieronder zien jullie Tio, hij heeft cerebrale parese, ook wel spasticiteit genoemd. Bij cerebrale parese zijn de hersenen niet in staat de juiste spanning aan de spieren door te geven en ze onderling op de goede manier te laten samenwerken. Dat zie je bij spasticiteit. Meestal heeft de stoornis betrekking op het gedeelte van de hersenen dat te maken heeft met bewegen en spreken. Dit is bij Tio beide het geval, hij kan niet lopen of zelfstandig op een normale stoel zitten en er zijn misschien 5 woorden die Tio kan zeggen, waarvan Garuda er een is. Tio is gek op vliegtuigen en zijn gezicht straalt als ik een vliegtuig na doe, of als er over vliegtuigen gepraat wordt. Toen hij hoorde dat ik vanuit Nederland met een pesawat (vliegtuig) ben gekomen werd hij wild, haha! In mijn volgende verhalen zal ik, als jullie dat leuk vinden, meer van de kinderen aan jullie voorstellen!

DSC_0271

Vandaag heb ik met Apip, de directeur van de stichting geëvalueerd en overleg gehad over mijn weken bij de school. Vanaf volgende week zal ik ook gaan beginnen met de counseling voor het personeel op de stichting. Zo krijg ik overzicht in welke moeilijkheden er zijn en waar we samen aan kunnen werken. Ik heb er nu al zin in!

Volgende week zal ik jullie vertellen over mijn eerste huisbezoek, maar nu ik ga nu eerst lekker weekend vieren. Morgen gaan we als het mooi weer is naar Kuta met de andere studenten die via Destination Indonesia hier zijn en zondag gaan we naar Gili Meno met een paar collega’s van de stichting!

Fijn weekend allemaal :)