MIJN EERSTE HUISBEZOEKEN EN COUNSELING GESPREKKEN

DSC_0574

Selemat pagi semua!

Zoals jullie weten heb ik al meegelopen met educatie en rehabilitatie. Deze week heb ik meegelopen bij de sociale divisie. De sociale divisie behandeld aanmeldingen van kinderen en voert intakes en evaluaties uit door middel van huisbezoeken. Bij het eerste huisbezoek wordt er ook gekeken naar de staat van het huis en in welke omstandigheden het gezin leeft. Op deze manier kunnen we zien of ze een eigen bijdrage kunnen geven aan de stichting of dat ze gratis hulp krijgen. Ook kunnen we op deze manier zien of er voorzieningen aangeschaft moeten worden voor in huis, zoals bijvoorbeeld handvaten voor in de badkamer. Sommige kinderen wonen in een hutje van bamboe met een ondergrond van niet meer dan zand. De stichting gaat dan op zoek naar sponsors, om er voor te zorgen dat het kind in een stabielere omgeving kan leven. Tijdens de huisbezoeken is er ook tijd voor de ouders om moeilijkheden aan te geven of vragen te stellen.

Bij mijn eerste huisbezoek werden we hartstikke vriendelijk ontvangen. We kregen thee en heerlijke pisang goreng (gebakken banaan). Ik dacht dat ik misschien zou afvallen hier, maar dat valt gelukkig reuze mee door alle gastvrije mensen die hier wonen en het heerlijke eten dat ze hier hebben, haha. Het gezin waar we als eerst op bezoek waren hebben voor Indonesische begrippen een groot en mooi huis. De muren waren van steen en er was een mooie tegelvloer, 2slaapkamers voor in totaal 2 ouders en 4 kinderen en het huis had tv aansluiting. Aan deze dingen kunnen we zien dat ze het niet slecht hebben. Er word ook gekeken of er een droge plaats in het huis aanwezig is waar het gezin kan zitten als het regent, hoever het huis van de stichting af is, of ze een auto of scooters hebben en hoe de staat van het huis verder is. Niet alleen om te kijken of ze een eigen bijdrage kunnen leveren, maar ook om eventueel te helpen met het opknappen van het huis, om het huis voor het kind zo leefbaar mogelijk te maken.

Mijn tweede huisbezoek was meteen een hele andere ervaring. We moesten ongeveer 45 minuten rijden vanuit de stichting en op een gegeven moment was er geen weg meer, maar alleen maar zand en wat stenen. De plek was moeilijk te bereiken, maar wel in het midden van de prachtige natuur. Het hutje was gemaakt van bamboe, met een vloer van klei. Er is maar een ruimte in het hutje, dus oma slaapt vaak buiten, waar je onsDSC_0576 ziet zitten op de foto hieronder. Er stonden een paar koeien in de tuin en er liepen wat kippen rond. De douche (zie foto rechts) was buiten achter het huis, maar geen douche zoals wij die kennen. Hier wassen ze zich met een soort schep vanuit een emmer met water. Veel mensen hebben wel gewoon een badkamer binnen in huis, maar hier was de douche buiten en het toilet was een gat in de grond.

Ik wist natuurlijk wel dat er veel mensen zijn die zo leven, maar ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen zien en dat deze mensen mij zo gastvrij ontvangen. Op momenten als deze herinner ik mij er weer aan hoe dankbaar wij mogen zijn voor alles wat we hebben.

DSC_0585

Verder heb ik deze week mijn eerste counseling gesprekken gevoerd met een aantal van de leerkrachten van de school op stichting Lombok Care. Het eerste gesprek was meer om ze te leren kennen en ze op hun gemak te stellen, zodat ze voortaan bij mij terecht kunnen met moeilijkheden of vragen. Ik heb nog niet met elke docent gesproken, maar ik heb al veel interessante dingen gehoord. In mijn eerste gesprek vertelde de leerkracht mij dat hij eigenlijk nooit leerkracht wilde worden, maar dat hij zijn ouders niet nog meer teleur wilde stellen dan dat hij al had gedaan. Zijn ouders waren het namelijk niet eens met zijn huwelijk. Hij is getrouwd toen hij 20 was en zijn vriendin was toen 15 jaar. Nu is hij 26 jaar.
Toen hij voor het eerst op de stichting kwam was hij in shock en het was niet wat hij verwacht had. Hij had geen connectie met de kinderen en hij vond het werken met deze kinderen erg vermoeiend. Na 3 maanden training wilde hij stoppen, omdat hij zich niet happy voelde en omdat het salaris zijn gezin niet kon onderhouden. Zijn ouders hebben toen besloten om qua geld bij te springen. Toen hij een keer ziek thuis was, merkte hij pas hoeveel hij om de kinderen gaf, omdat hij de hele tijd aan zijn werk moest denken. Hij zegt dat hij erg veel om de kinderen geeft en dat het nu beter gaat, omdat hij de taken van het schoolhoofd niet meer op zich hoeft te nemen en hij zich volledig kan focussen op zijn eigen klas. Ik was erg blij dat hij zo open was, want dit is voor Indonesische mensen niet gewoonlijk gaf Kun, mijn tolk aan. Zij was ook erg verrast dat hij zo open was over zijn leven en over zijn gevoelens. Ik was ook wel lichtelijk geshockeerd, omdat ik dit totaal niet achter hem had gezocht. Mijn indruk was namelijk leerkracht worden zijn ambitie was. Als je hem namelijk bezig ziet, zou je niet anders denken dan dat. Hij werkt nu met zijn hart en hij houdt van deze kinderen, maar zit dus toch een heel ander verhaal achter!

Ik heb ook gevraagd over de relatie tussen collega’s en hieruit komen bij meerdere gesprekken dat sommige leerkrachten moeilijkheden hebben met een andere leerkracht. Dit gaat telkens over dezelfde leerkracht. Ik ben erg benieuwd naar mijn gesprek met deze leerkracht, ik wil natuurlijk ook eerst haar kant van het verhaal horen. Ik hoop dat zij ook zo open zal zijn en mij meer wilt vertellen over zichzelf en over de relatie met haar collega’s!

Ik denk dat jullie nu weer een beetje op de hoogte zijn van mijn taken op de stichting en ik hoop dat jullie het leuk vinden om hierover te lezen!
Dit weekend heb ik niet meer gedaan dan relaxen, want dit had ik wel even nodig na een drukke werkweek. Morgen mag ik weer aan de slag :)

Heel veel liefs!