STAGE SO FAR, SCHOOLSTRESS & GILI T

Op stage ben ik een cursus in elkaar aan het zetten voor de leerkrachten op de stichting, omdat er tijdens mijn observaties en counseling gesprekken veel is opgevallen in de structuur, regels en communicatie met de kinderen en onderling. Waar ik het over ga hebben zijn dingen die voor ons misschien vanzelfsprekend zijn, maar hier soms nog ver te zoeken zijn. Bij de een zit het er meer in dan bij de ander, maar ik denk dat iedereen hier wel wat meer informatie, vaardigheden en sturing kan gebruiken. Waar ik het over ga hebben is dat het belangrijk is dat te kinderen zich veilig en thuis voelen op school, dat zij ieder uniek zijn en dat ieder andere kwaliteiten heeft. Ik zou graag willen dat de leerkrachten alle kinderen hetzelfde behandelen. Het kan zijn dat je meer een klik hebt met Pietje dan met Jantje, maar dit mogen zij nooit voelen. De reden dat ik dit ter sprake breng is, omdat ik tijdens mijn observaties heb gezien dat sommige leerkrachten meer aandacht geven aan bepaalde kinderen en aan andere kinderen erg weinig. Ook door de manier van communiceren met sommige kinderen krijg ik het idee dat zij hen “leuker” of juist “minder leuk” vinden dan de ander.

Het zou zo mooi zijn als de leerkrachten meer nadruk leggen op wat de kinderen WEL kunnen dan wat zij nog niet kunnen. Deze kinderen hebben bijna allemaal een achterstand in het leren en in de motoriek. Ik zie dat de leerkrachten veel meer verwachten van sommige kinderen dan haalbaar is. Het zoeken naar wat een kind leuk vindt en waar het kind goed in is soms moeilijk en vergt creativiteit, maar dit is wat de kinderen kan stimuleren om weer een stapje verder te gaan. Het is belangrijk dat ze de kinderen gaan stimuleren door goed gedrag te belonen en negatief gedrag te negeren. Dit is iets wat voor mij vaak werkt, dus wil ik graag mijn ervaringen hierin overbrengen. Als je kinderen complimenten geeft groeien ze en krijgen ze zelfvertrouwen. Het geeft mij zoveel voldoening wanneer ik een kind een compliment geef, er dan een glimlach van oor tot oor tevoorschijn komt en het kind hierdoor meer zelfvertrouwen krijgt.

Visual10

Wat ik hier op de stichting zie is dat sommige leerkrachten kwaad worden en hun stem verheffen. Wat ik ook heb gehoord is dat er een leerkracht is die losse handjes heeft, maar ik heb dit zelf nooit gezien. Ik vind dit heel erg lastig, omdat dit iets is waar ik mij heel erg over kan opfokken. Gister zag ik een van de kinderen huilen en toen ik vroeg wat er was, zei hij dat zijn juf hem in zijn wang had geknepen, omdat het schrijven niet lukte. Dit brak echt mijn hart.. Het schoolhoofd was hiervan op de hoogte en heeft de juf aangesproken, maar zij ontkende dit. Wat ik de leerkrachten wil meegeven is dat wanneer zij boos zijn, omdat een kind iets doet wat niet mag, dat ze niet tegen de kinderen moeten schreeuwen, maar kalm proberen uit te leggen wat er aan de hand is en waarom dit niet mag. Kalm kunnen blijven in onverwachte situaties en geduld hebben zijn twee eigenschappen die erg belangrijk zijn wil je leerkracht worden.

HELP THEM TO DO IT THEMSELVES
Niet alles voorkauwen en wanneer iets niet lukt het maar zelf doen, neem de tijd en de rust om het kind iets aan te leren, doe het eerst samen en bouw dan af tot het kind het zelf kan. Stapje voor stapje, pelan-pelan. Verder zijn er nog meer punten waar we het over gaan hebben zoals over de regels die er zijn en de structuur, hoe kunnen we de leeromgeving van de kinderen zo maken dat deze het meest effectief is?
Verder wil ik mij gaan verdiepen in alle voorkomende ziektebeelden op de stichting en deze informatie dan ook overbrengen naar de leerkrachten. Wij duiken makkelijk achter onze computer en gaan op zoek gaan informatie op het internet, maar hier hebben ze die luxe en vaardigheden niet. Ze weten dan ook niet precies wat alle ziektebeelden van de kinderen inhouden en hoe ze hier het beste mee om kunnen gaan, daarom wil ik ze zoveel mogelijk informatie geven. Mijn plan is om elke week of eens in de twee weken een ziektebeeld te onderzoeken en het hier over te gaan hebben.
Als je dit nu leest en je hebt tips of ideeën voor mijn cursussen, dan hoor ik ze natuurlijk graag!

“Gedrevenheid. Er helemaal voor gaan.. Echt iets willen betekenen voor deze kinderen.”

Visual15

SCHOOLSTRESS
Iedere student die dit nu leest herkent zich hier vast in. Stress, stress, stress! Voor school zijn er 5 beroepstaken waar ik aan ga werken, psychosociaal handelen, concrete en informatieve hulpverlening, casemanagement, signalering en preventie en kwaliteitsverbetering en beleidsontwikkeling. Van een van deze opdrachten hebben veel medestudenten al een begin gemaakt, ik nog niet. Ik ben nog op zoek naar een signaal voor deze opdracht. Ik merk dat ik vaak te moeilijk nadenk terwijl er eigenlijk al iets voor mijn neus ligt. Na 2 dagen stressen heb ik nu eindelijk een signaal waarvan ik denk dat ik deze kan gebruiken voor mijn opdracht. Het gaat over de problemen en moeilijkheden die de ouders/verzorgers van de kinderen op de stichting tegenkomen. Hier kan ik nu hopelijk mee aan de slag. Wat ik ook merk is dat ik het best lastig vind om bij te blijven met school vanuit hier. Ik volg geen lessen dus ik mis een heleboel, deze informatie moet ik dus allemaal zelf uitvogelen. Er is een student uit mijn klas die stage loopt in Turkije waar ik nu ook veel contact mee heb, dus dat is wel fijn. Wij kunnen elkaar dus helpen en motiveren! Verder moet ik een persoonlijk leerplan maken en hebben mijn begeleidster, praktijkdocent en ik binnenkort ons eerste skypegesprek. Ik dacht dat ik deze wel even zou maken, maar hier heb ik toch nog aardig lang aan gewerkt. Competenties, leerdoelen.. Wat ik wil nou eigenlijk echt leren? Best wel heel wat om over na te denken en dit valt niet zomaar even uit je duim te zuigen (wat ik vroeger nog wel eens deed, oeps). Veel van mijn sterke kanten ken ik, maar mijn valkuil is dat ik vaak denk al heel veel te weten en veel ervaring te hebben, waardoor ik soms de dingen niet zie die ik allemaal nog kan leren en dat er nog zoveel kennis is die ik kan opdoen. Ik heb hier nu in ieder geval een tijd over nagedacht en hier zijn toch nog een heleboel dingen uitgekomen die ik graag wil leren en waar ik aan moet werken. Toch kom ik vaak terug bij mezelf, want op persoonlijk gebied zijn er ook veel dingen waar ik mee bezig ben en waar ik aan wil werken. Als ik nadenk over wat ik nog allemaal moet doen schiet ik dus in de stress, maar ik moet gewoon aan de slag nu en dan komt het allemaal wel goed.

GILI T
Buiten alle onnodige stress om heb ik vorig weekend een erg leuk weekend gehad op Gili Trawangan met mijn huisgenootjes. Dit had ik wel even nodig na mijn dipje vorige week rondom mama’s verjaardag. Vrijdagavond heb ik heerlijk gegeten op de foodmarket, de dames gingen uit eten maar ik had zin in rijst met groente, vis en tempé. Echt heerlijk al dat eten hier! Daarna zijn we gaan stappen, lang leve de happy hours op Gili, de vele touristen en de heerlijke muziek. We hebben een super avond gehad vol drankjes, dansjes en goede muziek! Zaterdag zijn we met een kater wat rondjes over het eiland gefietst. Hier kwamen we in the middle of nowhere tussen niets meer dan gras en palmbomen een hutje tegen waar verse sapjes werden gemaakt, geweldig! Daarna hebben we lekker aan het strand gelegen en wat gezwommen. Zaterdagavond hetzelfde ritueel als vrijdag en zondag zijn we brak, na een geslaagd weekend weer terug naar Lombok gegaan.

12832482_10209175035202727_4886403544303512016_n

PLANNEN
In april gaan we de Rinjani vulkaan beklimmen. Dit is een 3 daagse trekking waarvan je 2 nachten in een tentje slaapt. Deze week gaan we boeken! Ik ben benieuwd of ik het tot de top zal halen, want ik heb al veel verhalen gelezen en het is echt meeega zwaar dus ik hoop niet dat mijn rug mij in de steek laat. Ik vind het echt heel spannend! Verder heb ik ook al mijn vliegticket geboekt naar Bali op 22 april, Romy komt dan rond hetzelfde tijdstip aan en dan gaan we 2 weken rondreizen. Zo’n ticket van Lombok naar Bali kost gewoon maar 12 Euro!! Ik heb dus veel leuke dingen om naar uit te kijken! Nu is het inmiddels alweer weekend, de tijd vliegt hier echt. Ik ben inmiddels al 2,5 maand in Indonesië en heb zojuist mijn 8ste week stage gehad. Heimwee daar heb ik geen last van, “home is not a place, it’s a feeling” en ik voel me hier echt thuis!

Tot snel :)