KORTE UPDATE AUGUSTUS

De derde week stage na mijn vakantie is al weer om, wat vliegt de tijd! En wat heb ik nu eigenlijk in deze weken gedaan? Ik zal eerlijk toegeven dat het niet heel veel is, voor school in ieder geval niet! Ik moest echt weer even wennen na de vakantie en het opstarten duurde dan ook wel een tijdje. Ik zit daarom ook wel af en toe een beetje in de stress, omdat ik nog erg veel te doen heb en nog maar ongeveer 8 weken stage heb. Ik vind het vaak heel moeilijk om me tot mijn werk te zetten en ik vind dan vaak andere dingen die ik ga doen.

Even een korte update over de donaties: vrijdag en vandaag is er een orthopeed naar de stichting gekomen om al het nodige bij de kinderen op te meten en morgen vertrekt hij weer terug naar Java waar hij deze hulpmiddelen dan gaat maken. Na ongeveer 2/3 weken komt hij dan weer terug om te kijken of alles past, super!

IMG_2762Op stage heb ik het nog steeds elke dag naar mijn zin met mijn leuke collega’s, de lieve kinderen en hun ouders. Ik ben nog steeds druk bezig met het in elkaar zetten van een lotgenotengroep voor de ouders. Met het regelen van de klassen en de assessments voor de nieuwe kinderen ben ik inmiddels klaar. Nu alleen mijn verslag nog maken voor school, het “leukste” gedeelte.

In mijn weekenden lig ik vaak op het strand en ben ik nu ook inmiddels al weer 3 keer gaan surfen, wat ik erg leuk vind. Ik ben al bijna pro.. Ik ontmoet nog steeds af en toe nieuwe mensen en ik sta toch steeds weer versteld van hoe vriendelijk, gastvrij en gul de Indonesische mensen zijn, ook al hebben zij zelf niet veel. Dit zijn echt pure mensen, ze zijn gelukkig als ze iemand een lach op hun gezicht kunnen toveren en ze verwachten hier helemaal niets voor terug. Ik denk dat veel mensen hier een voorbeeld aan kunnen nemen. Deze mensen hebben vaak niet veel, maar zijn toch hartstikke gelukkig en verlangen niet steeds naar meer en meer..

Verder ben ik trouwens echt niet helemaal alleen thuis, want ik heb nog steeds erg veel last van ratten die tussen het plafond en het dak lopen en rennen alsof het vechtende katten zijn. In de keuken komen ze ook vaak even hallo zeggen. SUPER! Er was iemand geweest om lijmdozen te plaatsen, wat ik eigenlijk absoluut niet wilde, maar we kwamen er niet helemaal uit met mijn gebrekkig Indonesisch. Diezelfde avond nog hoorde ik luid gepiep in de keuken en ja hoor, 3 ratten zaten vast op de lijmdoos. Best wel zielig eigenlijk en ik ben natuurlijk niet zo’n held om die weg te halen. Gelukkig zat de buurjongen nog buiten en die was zo vriendelijk om mij even te helpen. Bah, vieze beesten :-|

Deze week ben ik ook nog op bezoek geweest bij Rizaldi, een jongen waarvan zijn vader een herseninfarct heeft gehad en nu gedeeltelijk verlamd is, waardoor hij niet meer kan werken. Stichting Impian Anak is een stichting die zich inzet voor arme kinderen, zodat zij naar school kunnen gaan. Via Facebook las ik dat ze een sponsor zochten voor Rizaldi en zonder na te denken heb ik Marianne een bericht gestuurd dat ik graag wilde helpen. Ik vond het erg fijn dat ik hem en zijn familie kon ontmoeten en elke keer weer als je bij mensen thuis komt besef je hoe dankbaar je eigenlijk mag zijn. Bedankt lieve Arneau voor jouw bijdrage voor Rizaldi zijn schoolkosten! Voel jij je geroepen en wil je ook graag een kind sponsoren? Kijk dan even op de website van Impian Anak: http://www.impian-anak.com/dutch/home-nl.html

Zaterdag komen Robert, zijn vriendin Lois en een vriend, Ernest naar Lombok. Daar heb ik nu al super veel zin in. Ik heb dan weer een weekje vrij dus kan ik hen laten zien waar ik al deze tijd heb gewoond en gaan we nog naar de Gili eilanden toe. Daarna heb ik nog maar 7 weken stage dus dan moet ik echt aan de slag en zorgen dat ik alles netjes afrond. Daarna is mijn plan om 4 weken door Vietnam te gaan reizen! Ik heb dus weer veel leuke vooruitzichten, maar ik denk dat het afscheid nemen van iedereen hier verschrikkelijk word! Gelukkig heb ik nog even..

 

Aan iedereen thuis nog een fijne zomer:)