LUIZEN, BRUILOFT VINI & OFFERFEEST

LUIZEN
Jullie zien het vast al aankomen.. Ik had al een paar dagen jeuk, maar ik dacht dat dit misschien kwam door een haarproduct dat ik had gebruikt op advies van een collega, omdat ik last heb van haaruitval. Ik ging er dus van uit dat ik hier niet tegen kon en heb dit niet meer gebruikt.. In eerste instantie had ik niet eens aan luizen gedacht, maar toen Hanny aan me vroeg of het geen luizen konden zijn dacht ik, shit! Twee dagen later had ik nog steeds erge jeuk en heb ik mijn haren laten checken door mijn collega op het werk. Zij vond direct een luis en 2 eitjes. Ik maak hier toch ook echt wel alles mee hè. Ik ben daarna direct naar huis toe gegaan en heb luizenshampoo gekocht.. Ik heb dit 2 uur laten zitten en daarna weer uitgewassen. Gelukkig was de poetsvrouw er en heeft zij mij geholpen. Zij heeft zelf ook 2 kleine kinderen die dit wel vaker gehad hebben en met mijn lang haar is het niet makkelijk om alles zelf te controleren. Op stage hebben ze de volgende dag nog een uur door mijn haar lopen zoeken naar luizen, maar niets meer gevonden. Wel nog een aantal eitjes die nog niet zijn uitgekomen dus 10 dagen na de eerste behandeling ga ik nog een keer die shampoo gebruiken en hopen dat dan alles weg is. Het verbaast me dat ik pas na 8 maanden luizen heb, want de kinderen zitten vaak bij mij op schoot. We hebben de kinderen op het schooltje gecheckt en er waren 5 kinderen die luizen hadden, waarvan 2 kinderen geregeld even met mij komen knuffelen. Risico van het vak, haha! We hebben de ouders gebeld en hopen dat zij hier wat mee doen, want de leerkrachten gaven al aan dat veel ouders het niet interesseert, erg jammer. Wanneer de ouders er niets mee doen dan gaan wij ze hier op school behandelen. Vanaf nu worden de kinderen elke maand gecheckt.

14238142_10210829059952312_7995617389206426802_n

BRUILOFT VINI
Vrijdagmiddag ben ik samen met 2 andere collega’s naar Oost-Lombok gereden waar Vini, een van onze collega’s ging trouwen. Toen we aankwamen in het huis van Vini zag zij er prachtig uit. Ze had een witte jurk met veel goud aan en een hele dikke laag make-up, dat zal je hier bijna altijd zien wanneer er iemand gaat trouwen. In Indonesië wilt iedereen graag een lichtere huid hebben, dus ze worden dan ook zo licht mogelijk opgemaakt. Rond 4 uur liepen alle vrouwen achter de bruid aan naar de moskee waar de ceremonie werd gehouden. Alle mannen zaten binnen en de vrouwen zaten buiten naast de moskee. De verloofde van Vini moest eerst een gelofte afleggen aan haar vader en er werd gezegd hoeveel geld en goud hij had gegeven. Wanneer je hier gaat trouwen moet de man geld en of goud geven aan de familie van zijn toekomstige vrouw. Ik vond het heel gek, alsof hij Vini heeft gekocht bij haar familie, maar mijn collega legde uit dat dit traditie is en dat de man op deze manier laat zien dat hij voor hun dochter kan zorgen. Na de gelofte mocht Vini ook naar binnen en gaven zij elkaar de ringen. Alles bij elkaar duurde dit misschien een uur. Daarna zijn we gaan eten bij het ouderlijk huis van de man van Vini en werden we uitgenodigd bij ouders van een andere collega. Hier hebben we nog een tijdje gezeten en zijn toen weer richting huis gereden, het feest is volgende week zaterdag. Ik zelf had die dag een lange rok aan, een t-shirt, een vest met lange mouwen en ik droeg een hoofddoek. Dit deed ik omdat we naar de moskee zouden gaan. Ik val al erg op als blanke, maar al helemaal als ik geen hoofddoek zou dragen. Het is natuurlijk ook een manier van respect tonen. Op de terugweg naar huis ben ik met Kun nog even gestopt bij de Mac Donalds om een ijsje te eten. Toevallig waren we die dag ervoor ook al daar geweest en herkende de parkeerwacht mij, maar nu met hoofddoek op. Hij vond het helemaal geweldig en zei tegen Kun dat hij het goed vond dat zij mij hierover leerde. In het winkelcentrum en bij de Mac Donalds waren er erg veel dames die naar me keken en me een glimlach gaven. Toen ik nog wat ging bestellen vroegen de meiden van de Mac aan Kun of ik ook moslim was, dat ze het heel mooi vonden dat ik een hoofddoek droeg en respect had voor hun cultuur. Ik vond die reacties allemaal wel heel erg lief! Ik word als blanke natuurlijk vaak aangestaard en wordt er vaak naar mij of over mij gelachen, maar dit was een heel ander gevoel.

IMG_3481

OFFERFEEST

Vanochtend werd ik al vroeg wakker van de moskee. Het is vandaag offerfeest en er werd van alles geroepen door de speakers van de moskee. Gister stonden er bij de moskee hier om de hoek al veel geiten en 2 koeien, klaar om geslacht te worden. Ik kan eigenlijk echt niet tegen veel bloed en het lijkt me verschrikkelijk om een dier geslacht te zien worden, maar ik was toch nieuwsgierig hoe dat gaat en het leek me wel interessant om hier met de mensen uit onze buurt over te kletsen. Toen ik aan kwam lopen was ik “gelukkig” net op tijd, want er werd een koe vastgemaakt met touwen aan een paal. Twee mannen gingen op de koe zitten en nog twee mannen hielden de touwen stevig vast. Een andere man las een gebed voor en sneed de keel van de koe door. Gatver, dat kan ik er alleen maar over zeggen. Ik werd er best wel misselijk van, want het bloed stroomde uit de nek van de koe. Tegelijkertijd bewoog de koe zijn lichaam nog steeds, dus ik vond het best zielig dat de koe nog moest lijden. Meteen daarna werden de nekken van 3 geiten doorgesneden en werden ze alle drie op de kop opgehangen nadat hun hoofd werd verwijderd. Daarna werd het vel van alle dieren verwijderd en sneden ze grote stukken vlees af die door een aantal vrouwen vrouwen verder gesneden werden. Tijdens dit alles rennen er veel kinderen rond en zij staan ook te kijken hoe het allemaal gebeurd. Voor hen is het heel normaal. Een man vertelde me ondertussen dat de rijke mensen uit de buurt deze dieren hebben gekocht en dat al het vlees word gedeeld met arme mensen. Ik ben zojuist ook nog even terug gelopen naar de moskee, waar ik zag dat ze het vlees allemaal verdeeld hadden in zakjes en aan het uitdelen waren aan de mensen uit de kampongs. Ik vind het erg mooi om te zien dat de rijkere mensen ook voor de arme mensen zorgen!

IMG_3522

 

Vandaag had ik dus vrij vanwege het offerfeest, maar morgen moet ik weer naar stage. Vorige week zijn er 6 nieuwe studenten uit Nederland gekomen waarvan er 3 bij mij op de stichting stage komen lopen, dus zij hebben morgen hun eerste dag. Verder komt deze week de orthopeed terug uit Java met de hulpmiddelen van de kinderen, jeej! :)

Fijne week allemaal! xx

 

TIME FLIES

Een aantal dagen geleden had ik al een verhaal geplaatst over mijn vakantie met Robert & Lois en mijn verhuizing, maar ik heb nog meer te vertellen over wat ik de afgelopen week heb meegemaakt. Ik dacht ik schrijf maar even 2 verhalen in plaats van een hele lange, anders krijg ik weer berichtjes dat mijn verhalen te lang zijn. Ik noem geen namen..

MIDDENEVALUATIE
Vorige week heb ik mijn midden evaluatie gehad. Dit was voor mijn vakantie niet doorgegaan vanwege een vervelende periode waar mijn  stagebegeleidster doorheen ging. Het gesprek ging goed, mijn beoordelingsformulieren waren ruim voldoende en mijn praktijkdocent vond dat ik goed op weg was. Deze week ben ik ziek geweest en maar 2 dagen op stage geweest dus ik heb nu nog 6 weken om bepaalde gesprekstechnieken te oefenen, om mijn opdrachten af te ronden en mijn verslagen te maken. Wel erg veel dus wat ik nu nog moet doen, maar dat moet in 6 weken lukken. De grootste opdracht waar ik nu nog mee bezig ben is het in elkaar zetten van een lotgenotengroep voor de ouders. Ik ben van plan om komende week de ouders uit te nodigen en ze mijn idee voor te leggen. Ik ben erg benieuwd hoe ze hier op gaan reageren en of er voldoende interesse in is. Ik heb sommige ouders wel al persoonlijk aangesproken en zij zijn in ieder geval erg enthousiast!

RRTM 5 YEAR ANNIVERSARY
Zoals jullie misschien al weten heb ik hier in Lombok Ellen leren kennen. Zij was hier een aantal jaar geleden ook om stage te lopen en is toen verliefd geworden op Prema. Zij zijn inmiddels bijna een jaar geleden getrouwd en ze wonen nu samen in Mataram in Lombok. Prema heeft een eigen kledingmerk genaamd RRTM, ride rocket to mars. Dit merk bestond deze week 5 jaar en daarom hadden zij zaterdag een evenement georganiseerd waar bandjes kwamen optreden en waar veel van hun kleding de sale in ging. Ik ben natuurlijk ook even een kijkje gaan nemen en het was erg gezellig en er hing een leuke sfeer. Ben je benieuwd naar de kleding? Neem dan een kijkje bij @rrtmclothing op Instagram of Facebook! Zie je iets leuks, laat het me weten, dan kan ik er voor zorgen dat het in Nederland komt. Prema en Ellen zouden het namelijk erg leuk vinden als het merk ook in Nederland gedragen wordt. In Lombok is het in ieder geval erg populair, overal waar ik ga zie ik wel jongens met t-shirts of petjes van rrtm!
Bij het evenement heb ik een meid leren kennen die daar was om te fotograferen en ik heb haar de dag erna weer ontmoet. Ze wilt me graag helpen om mijn camera beter te leren kennen en ze heeft me al veel uitgelegd. We gaan binnenkort een keer samen oefenen met fotograferen, super lief!

RRTM
Zondagochtend werd ik door Kun, mijn collega gesmst dat de vader van een van onze collega’s die nacht was overleden. Ze vroeg me of ik mee wilde gaan naar hun huis om hem te condoleren. Wanneer in Indonesië iemand overlijdt gaan familie, vrienden en kennissen direct langs huis om de familie te condoleren en om te bidden voor de overledene. Ik ben natuurlijk meegegaan om hen te steunen. Toen we bij het huis aankwamen mochten we binnen komen. In de kamer lag de vader van onze collega op de grond met lakens over zich heen. Wanneer er dan iemand bij hem kwam zitten haalde een familielid het laken van zijn gezicht zodat ze hem nog even konden zien. Ik schrok hier in eerste instantie wel een beetje van, omdat ik dit niet zag aankomen. Ik had totaal geen idee hoe zoiets hier gaat, maar het gaat dus heel anders dan bij ons. De hele buurt komt langs, niet alleen mensen die dichtbij je staan. Iedereen komt langs om te bidden voor de overledene. Bij de ingang van het huis zaten een aantal vrouwen met een mand, waarin enveloppen met geld werden gestopt. Hier wordt de begrafenis van betaald. Soms nemen mensen ook rijst, suiker of andere etenswaren mee voor de familie. Ik wist dit niet, anders had ik natuurlijk ook een envelop of een zak rijst meegenomen. De mannen liepen daarna met het lichaam van de man naar de moskee, om hier voor hem te bidden. Daarna werd de man begraven. De vrouwen mogen dan niet mee. Alles gebeurd binnen 5 gebeden, dus binnen 24 uur is de man al begraven. Toen de mannen in de moskee waren maakten de vrouwen het eten klaar en kreeg ik meteen een bord aangeboden. Ik zei tegen mijn collega’s vrouw dat ik moest gaan, maar dat wilde ze absoluut niet, niet zonder gegeten te hebben. Ook best vreemd dat iedereen dan meteen gaat eten, maar toch is het wel een manier van samenzijn.  Het altijd erg naar en verdrietig als iemand overlijdt, maar ik vond het toch op de een of andere manier fijn dat ik er bij mocht zijn en dit hier in Indonesië heb mogen ervaren.

 
DE TIJD VLIEGT
Gister keek ik naar mijn tijdlijn op Facebook en ik kreeg er buikpijn van. Begrijp me niet verkeerd, ik heb nu al 8 maanden de tijd van mijn leven en ik heb erg veel lieve mensen leren kennen waar ik veel van geleerd heb. Ik heb erg veel geleerd op het gebied van cultuur, eten, religie en dan met name de Islam, maar ook het Hindoeïsme, leven in het hier en nu, dankbaar zijn en waarderen en zo kan ik nog wel even door gaan.. Als ik alle foto’s zie en verhaaltjes lees denk ik aan het feit dat ik hier in Lombok nog maar 8 weken zal doorbrengen en dan krijg ik het heet.. Ik moet over 4 maanden weer terug naar Nederland en dat vind ik best wel eng en vooral erg jammer. Ik mis mijn vrienden en familie echt wel hoor, maar ik sta nog niet echt te springen om naar huis te gaan. Natuurlijk ben ik blij als ik met kerstmis iedereen weer een dikke knuffel kan geven, maar ik ben erg benieuwd hoe het mij in ons kikkerland gaat bevallen.. Het komt allemaal wel goed en dat weet ik ook, maar ik denk er toch soms over na. Gelukkig heb ik nog even en moet ik maar extra genieten van elk moment, want de tijd vliegt!! Dit weekend ga ik mijn ticket naar Vietnam boeken, waar ik 4/5 weken ga rondreizen nadat ik mijn stage heb afgerond. Ik wil dit graag op de motor doen, maar daar ben ik nog niet zeker van. Ik zie het wel als ik in Hanoi aankom.

Zien jullie me al gaan? HAHA
fd0756e534f83b3d04849a97acab142d