FROM LOMBOK TO VIETNAM

Daar ging ik dan, totaal niet voorbereid, mijn spullen op dezelfde dag pas bij elkaar gepakt en de ritsen van mijn backpack sloten pas toen de taxi chauffeur al voor de deur stond. Mijn eerste avontuur alleen. Ik heb wel al vaker alleen gevlogen, maar dit is toch anders. Nu ga ik echt helemaal alleen naar een land waar ik nog veel te weinig van weet en waar niemand mij komt ophalen van het vliegveld. Toen ik de taxi instapte voelde ik wel wat zenuwen, maar dat kwam denk ik meer omdat ik bang was dat ik iets was vergeten. Eenmaal op Lombok airport ging alles vanzelf, want voor ik het wist was ik alweer in Kuala Lumpur. Ik kwam hier om 23.00 uur aan en vloog pas om 6.30 door naar Hanoi. Ik heb toen een paar uurtjes in het container capsule hostel geslapen. Een lekker schoon bed met heerlijke kussens waar ik even mijn ogen kon sluiten. Om 5 uur stond ik alweer bij de incheckbalie om mijn backpack af te geven en vloog ik door naar Hanoi.

HANOI
Aangekomen in Hanoi ben ik in de bus gestapt en daarna heb ik nog een stukje gelopen tot het hostel waar ik verbleef. Het hostel is super modern en heeft chille ruimtes waar je spelletjes kunt doen, biljarten en tafelvoetballen. Ook is er een ruimte waar je rustig met je laptop kunt zitten of een boek kunt lezen. Aangezien ik nog aan mijn verslag moet werken is dat wel fijn. Hanoi is een erg drukke stad, waar ik me al vies voel als ik de deur van het Hostel uit loop. De eerste dag dacht ik veel aan Lombok, hoe lekker rustig het daar is en hoe vriendelijk de mensen zijn. Hier in Hanoi trekken de locals zich niet veel van je aan, wat af en toe ook wel prima is. Aan het eten in Lombok heb ik ook veel gedacht, want dat mis ik nu al. De eerste dag had ik in de middag wat loempia’s op en ’s avonds een chicken noodle soup op de hoek van de straat. Het eten met stokjes ging mij nog niet zo goed af dus ik werd eerst even uitgelachen en daarna kreeg ik hulp van een vriendelijke jongen. Na even oefenen kreeg ik eindelijk mijn soep op. Het smaakte prima en dat voor maar 1 euro.

Via Instagram was ik terecht gekomen bij Hanoi Ebuddies, dit is een vrijwillige organisatie waarin Vietnamese jongeren toeristen rondleiden om hun Engelse taal te verbeteren. In contact komen met lokale bevolking vind ik geweldig en op deze manier doe je ook iets voor hun terug. Win-win situatie dus. De volgende ochtend ben ik samen met Jacolien, een hele gezellige jongedame die ik in het hostel heb leren kennen en met Mai Phuong naar Hoa La prison gegaan. Ik vond het erg interessant, want ik wist nog niet veel over de geschiedenis van Vietnam, wel erg heftig. Daarna heb ik voor het eerst echt lekker gegeten, tofu met tomatensaus en rice noodles die je in een soort soep dipt en dan op eet. Ik ben de naam vergeten, want het is best lastig die Vietnamese taal. Nadat ik ‘s middags even aan mijn verslag had gewerkt heb ik een heerlijke yoghurt aardbei shake gedronken, die heb je in Lombok dan weer niet. Toen ik wilde afrekenen gaf ik per ongeluk 305.000 Vietnamese Dong in plaats van 35.000. Het vrouwtje was gelukkig super eerlijk en vriendelijk en wees mij erop dat het veel te veel was. Super toch? Ik hoor namelijk wel vaker verhalen dat er gebruik van wordt gemaakt, niet alleen in Vietnam, ook in Indonesië.

In Hanoi heb je heel veel straatjes waar ze alleen maar hetzelfde verkopen. Schoenenstraat, snoepstraat en nog veel meer. Deze straat lag dus vol met plakband, in alle kleuren en maten. Ik voelde me hier natuurlijk helemaal thuis!

IMG_4424

Vandaag heb ik 8 uur in de bus gezeten om in Ha Giang te komen, waar ik volgende keer meer over zal vertellen! :)

10 MAANDEN LOMBOK BIJNA TOT EEN EIND :( 

Toen ik iets langer dan een jaar geleden aan mijn familie en vrienden vertelde dat ik stage wilde lopen in Indonesië, kreeg ik veel positieve reacties. Veel van hen vertelden me dat zij dit nooit zouden doen, zo lang, zo ver van huis. Bijna iedereen zei me ook dat ik zoveel zou leren, mezelf zou leren kennen en aan mezelf zou gaan werken. Wat ik zelf ook echt nodig vond. In de voorafgaande 5 jaren met ups, maar veel downs had ik deels een Dauja ontwikkeld die ik niet wilde zijn. Ik uitte veel van mijn verdriet, woede en frustraties op een vervelende manier. Naar anderen toe, maar ook naar mezelf. Hartstikke onzeker, al kom ik misschien niet altijd zo over, er waren genoeg dingen waar ik aan twijfelde. Jullie, die me goed kennen, weten vast wel waar ik het over heb. Mijn lieve, zorgzame moeder heeft mij toen zij nog leefde al vaak mijn ogen geopend en mij veel meegegeven over de belangrijke dingen in het leven. Wat zij elke keer weer tegen me zei is dat iedereen uniek is, maar toch gelijk aan elkaar. Ik weet zeker dat ik dankzij haar de open, spontane en empatische Dauja ben die ik nu ben. Stage lopen in Indonesië is voor mij de beste keuze geweest die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Hier in Indonesië zijn mijn positieve eigenschappen alleen maar versterkt en ben ik mij bewuster geworden van negatieve eigenschappen. Het is eigenlijk niet zo dat ik echt heel bewust bezig ben geweest met mijzelf, maar ik heb meer tijd met mijzelf doorgebracht, zonder invloeden vanuit Nederland, waardoor ik meer van mijzelf ben gaan houden. Ik heb het idee dat ik minder waarde hecht aan dingen die ik voorheen belangrijk vond, maar dat eigenlijk niet waren. Klinkt misschien allemaal erg zweverig, maar ik raad iedereen aan om een verre reis te maken, tijd door te brengen met locals van verschillende religies en culturen. Ik heb zoveel dingen meegekregen van deze mooie mensen. Ik heb zoveel mooie momenten mogen meemaken met anderen, maar ook alleen. Ik heb het geluk gehad dat ik veel vrije tijd heb gehad, waardoor ik veel van Indonesië heb kunnen zien, maar er staan nog steeds dingen op mijn lijstje, ik ga zeker weten terug komen! Morgen heb ik mijn eindbeoordeling (SPANNEND) en mijn laatste stagedag, waarna ik 2 maanden lekker ga reizen en mijn tijd weg van huis ga afsluiten. Ik heb heel veel zin om iedereen weer te zien, ik verlang zelfs naar mijn heerlijke deken, warme chocolademelk en een dikke trui, maar ik ben me nu al aan het bedenken hoe ik het ga regelen dat ik na mijn afstuderen weer weg kan.

IMG_3485Climbing mount Rinjani, een van de vele hoogtepunten van mijn tijd in Lombok

“Life is like a mountain, hard to climb but once you get to the top the view is all worth it”

 

DONATIES, GEVALLEN & EINDE STAGE IN ZICHT

ORTHOPEED TERUG IN LOMBOK

Inmiddels een tijdje terug was Ryan, de orthopeed uit Java weer terug op de stichting. Dit keer had hij alle hulpmiddelen voor de kinderen mee gebracht en ging hij kijken of alles paste. Alma mocht als eerst, met haar roze knie/enkel brace. Ik zag aan haar gezicht dat ze heel erg moest wennen, omdat de spieren in haar benen gestrekt werden en ze natuurlijk nog nooit zo’n brace om heeft gehad. Deze week heeft ze al veel geoefend met haar fysiotherapeut en ze voelt zich nu harstikke goed met haar brace, ze glimlacht en heeft veel zin om te oefenen elke dag! Daarna was Agis aan de beurt, zij kreeg nieuwe orthopedische schoenen. Toen ik haar vertelde dat ze haar nieuwe schoenen die dag zou krijgen was ze de hele ochtend vrolijk en vroeg ze wanneer ze nou eindelijk haar nieuwe schoenen aan mocht. Toen ze ze eenmaal aan had holde ze de hele stichting door, geweldig om te zien! Verder kregen er nog een aantal kinderen een brace voor om hun bovenlichaam, omdat zij een scheve rug hebben. Akbar kreeg ook nog nieuwe schoenen, hij kan nog niet lopen, maar na veel oefenen met zijn nieuwe schoenen zal ook hij door de stichting heen rennen!

IMG_3586

Hartstikke bedankt lieve allemaal voor jullie donaties, dankzij jullie kunnen deze kinderen zich verder ontwikkelen en zelfvertrouwen creëren!

WEEKENDEN
Er zijn inmiddels 6 nieuwe verpleegkundige studenten vanuit Nederland in Lombok, waarvan er 3 bij mij op de stichting stage lopen. Samen met hen ben ik zaterdag naar mijn favoriete plekje in Lombok gereden: Kuta. Hier zijn we die mooie berg opgelopen met prachtig uitzicht, waar ik altijd wel even naar toe ga als ik in Kuta ben. Verder hebben we lekker aan het strand gelegen en diezelfde avond ben ik met die meiden en de 3 andere studenten gaan stappen. Best grappig, zij zijn net een week hier en gaan meteen stappen, ik ben hier al bijna 9 maanden en ik ben nog nooit in Lombok uit geweest. Cyn, Jes en ik waren echte oma’s haha! Ik kan jullie vertellen meiden, jullie hebben niets gemist! De muziek was verschrikkelijk, maar ik heb wel een leuke avond gehad en de nieuwe studenten beter leren kennen.

Het weekend daarna zijn we weer naar Kuta gereden en zat ik achterop bij een van de andere meiden, omdat ik last had van mijn pols. Ik zat er nog over te twijfelen, omdat zij hier nog niet zo lang zijn en niet veel ervaring hebben op een scooter. Ik had toch naar mijn gevoel moeten luisteren, want we zijn net voor de plek van bestemming onderuit gegaan met de scooter. Heb ik dat ook een keer meegemaakt, mijn eerste keer gevallen in Lombok. Ik had een aantal flinke schaafwonden en aan mijn dikke teen hing een stuk vel los en het bloedde als een rund. Het meisje dat voorop zat (wilt graag anoniem blijven, haha) had ook schaafwonden op haar bovenbeen, maar was er gelukkig iets beter vanaf gekomen dan ik. Gelukkig zijn wij voor een restaurant gevallen waar mensen ons meteen te hulp schoten. Het bleek ook nog eens een super mooie plek te zijn met een infinity pool met uitzicht op de bergen en de zee. De eigenaar bood aan om ons terug naar het ziekenhuis te brengen, want hij moest ook die kant op. We moesten wel 2 uur op hem wachten, maar met dat uitzicht vonden we het geen probleem. De andere meiden zijn met de twee scooters terug gereden en wij zijn met de auto meegegaan. In het ziekenhuis hebben ze het stuk vel van mijn teen afgeknipt en de wond goed schoongemaakt. Nou ik kan je zeggen het was echt een hel. Wat dat aan gaat ben ik echt een baby. Het voelde alsof ze met een pincet mijn hele teen aan het uithollen waren. Ik heb dan ook echt geschreeuwd: FUCK FUCK FUCK, maaf, maaf, maaf (sorry). De verpleegsters konden er gelukkig om lachen. Inmiddels kan ik weer een beetje fatsoenlijk lopen.

EINDE STAGE IN ZICHT :(
Verder ben ik op stage druk bezig met het opzetten van de lotgenotengroep voor de ouders. Ik heb al een aantal bijeenkomsten gehad met de ouders die dit zullen gaan coördineren en woensdag was er een evenement op de stichting waar zij de ouders hebben toe gesproken, ze uitgelegd hebben over de lotgenotengroep en ze uitgenodigd hebben om zich aan te melden. Het ging gelukkig erg goed en er hebben zich al 21 ouders aangemeld. De eerste bijeenkomst zal 9 oktober plaatsvinden en ik ben erg benieuwd hoe dit zal verlopen. Ik heb nu een aantal dagen keihard geknald voor mijn verslag voor deze opdracht en ik kan eindelijk zeggen dat hij op een paar kleine puntjes na eindelijk af is!! Dat voelt toch wel heerlijk. Nu nog voor mijn andere opdracht het verslag afmaken, me voorbereiden op mijn eindbeoordeling en dan heb ik hopelijk 13 oktober alles gehaald en kan ik mijn stage met een voldoende afsluiten!
Fijne zondag allemaal!