10 MAANDEN LOMBOK BIJNA TOT EEN EIND :( 

Toen ik iets langer dan een jaar geleden aan mijn familie en vrienden vertelde dat ik stage wilde lopen in Indonesië, kreeg ik veel positieve reacties. Veel van hen vertelden me dat zij dit nooit zouden doen, zo lang, zo ver van huis. Bijna iedereen zei me ook dat ik zoveel zou leren, mezelf zou leren kennen en aan mezelf zou gaan werken. Wat ik zelf ook echt nodig vond. In de voorafgaande 5 jaren met ups, maar veel downs had ik deels een Dauja ontwikkeld die ik niet wilde zijn. Ik uitte veel van mijn verdriet, woede en frustraties op een vervelende manier. Naar anderen toe, maar ook naar mezelf. Hartstikke onzeker, al kom ik misschien niet altijd zo over, er waren genoeg dingen waar ik aan twijfelde. Jullie, die me goed kennen, weten vast wel waar ik het over heb. Mijn lieve, zorgzame moeder heeft mij toen zij nog leefde al vaak mijn ogen geopend en mij veel meegegeven over de belangrijke dingen in het leven. Wat zij elke keer weer tegen me zei is dat iedereen uniek is, maar toch gelijk aan elkaar. Ik weet zeker dat ik dankzij haar de open, spontane en empatische Dauja ben die ik nu ben. Stage lopen in Indonesië is voor mij de beste keuze geweest die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Hier in Indonesië zijn mijn positieve eigenschappen alleen maar versterkt en ben ik mij bewuster geworden van negatieve eigenschappen. Het is eigenlijk niet zo dat ik echt heel bewust bezig ben geweest met mijzelf, maar ik heb meer tijd met mijzelf doorgebracht, zonder invloeden vanuit Nederland, waardoor ik meer van mijzelf ben gaan houden. Ik heb het idee dat ik minder waarde hecht aan dingen die ik voorheen belangrijk vond, maar dat eigenlijk niet waren. Klinkt misschien allemaal erg zweverig, maar ik raad iedereen aan om een verre reis te maken, tijd door te brengen met locals van verschillende religies en culturen. Ik heb zoveel dingen meegekregen van deze mooie mensen. Ik heb zoveel mooie momenten mogen meemaken met anderen, maar ook alleen. Ik heb het geluk gehad dat ik veel vrije tijd heb gehad, waardoor ik veel van Indonesië heb kunnen zien, maar er staan nog steeds dingen op mijn lijstje, ik ga zeker weten terug komen! Morgen heb ik mijn eindbeoordeling (SPANNEND) en mijn laatste stagedag, waarna ik 2 maanden lekker ga reizen en mijn tijd weg van huis ga afsluiten. Ik heb heel veel zin om iedereen weer te zien, ik verlang zelfs naar mijn heerlijke deken, warme chocolademelk en een dikke trui, maar ik ben me nu al aan het bedenken hoe ik het ga regelen dat ik na mijn afstuderen weer weg kan.

IMG_3485Climbing mount Rinjani, een van de vele hoogtepunten van mijn tijd in Lombok

“Life is like a mountain, hard to climb but once you get to the top the view is all worth it”