Aardbeving Lombok

Hallo allemaal! Daar ben ik weer, terug van lang weggeweest.
Voor degene die mij niet kennen zal ik even kort inleiden. Dit blog gebruikte ik in 2016 om mijn ervaringen in Lombok, voor familie en vrienden thuis op te schrijven. Voor mijn studie maatschappelijk werk en dienstverlening liep ik stage bij stichting Lombok care gedurende 10 maanden.  Mocht je interesse hebben kun je hierover altijd terug lezen!

Image result for earthquake lombok

Zoals sommigen van jullie waarschijnlijk al gelezen hebben, ben ik een doneer actie begonnen voor de slachtoffers van de aardbevingen in Lombok. https://www.doneeractie.nl/aardbeving-lombok/-29390  Inmiddels zijn er 3 hevige aardbevingen geweest, waarbij helaas inmiddels meer dan 300 doden zijn gevallen en 100 duizenden mensen zonder huis zitten. Lombok voelt als een tweede huis voor mij, ik heb hier 1 jaar gewoond en veel collega’s en vrienden die voor mij als familie voelen zijn getroffen door deze verschrikkelijke gebeurtenis. Ik wil graag iets voor hen betekenen.

Inmiddels is er al meer dan 6000 euro opgehaald, wat ik nooit had verwacht. Het begon als iets kleins, met de gedachte dat familie en vrienden geld zouden doneren en we bij elkaar een paar honden euro op zouden kunnen halen, maar het ging gelukkig veel harder dan verwacht! Dagblad de Limburger schreef er een stuk over waardoor er nog meer donaties binnen stroomden. Inmiddels zitten we al boven de 6000 euro. Ik ben nog steeds hartstikke actief in het inzamelen van donaties en voel me gedreven om dit nog meer onder de aandacht te brengen in Nederland.

Wat er tot nu toe is gebeurd met de donaties:
- 500 euro is naar stichting Impian Anak gegaan in Lombok. Zij hebben de nodige goederen hiervan gekocht en delen deze uit in de getroffen dorpen.
– 100 euro is naar Sandra Hovland overgemaakt, die momenteel op Lombok is en hiervan rijst en water naar de getroffen dorpen brengt
– 500 euro is naar stichting Lombok Care gegaan, waar in ik 2016 10 maanden stage heb gelopen.
-500 euro is gedoneerd aan stichting peduli anak, een tehuis voor kinderen in Lombok, die door de aardbeving compleet is ingestort.

Samenwerkingen:
- Jazzy Taihuttu, een middelbare schoolvriendin is met een super initiatief gekomen en gaat zondag in Venlo koken voor vrienden. Op maandag gaat ze eten verzorgen in het Westerpark in Amsterdam, waar je 10 euro (mag altijd meer) betaald voor een bord Indisch eten! Alle opbrengsten gaan naar Lombok!! Op facebook kun je je aanmelden via deze links: https://www.facebook.com/events/720546521610789/ (VENLO)
https://www.facebook.com/search/top/?q=koken%20voor%20lombok%20%7C%20amsterdam%20editie (AMSTERDAM)
Je kunt ook een persoonlijk berichtje naar Jazzy Taihuttu sturen voor meer info!

– Ted Schreurs heeft een donatiepotje gemaakt die op haar werk in een museum wordt neergezet.

– De spelers van PSV Eindhoven hebben een officieel wedstrijdshirt gesigneerd. Ook komen er 2 wedstrijdkaartjes vrij, inclusief meet & greet met de spelers na de wedstrijd. Hierover later meer.

– Warung Linda in Seminyak, Bali, heeft klanten en vrienden opgeroepen om spullen te doneren. Inmiddels is er al kleding en voedsel naar de Warung gebracht!

– Vandaag in gesprek geweest met het rode kruis in Bali, zij sturen morgen 2 tanks met drinkwater richting stichting Lombok Care!

Het plan is om morgen richting Lombok te vertrekken met de auto, samen met Noes Lekatompessy en zijn vrouw Linda. We zijn vandaag met inkopen doen, waaronder rijst, water, kleding, dekens, medicijnen en nog meer. Hiermee vullen we een vrachtwagen en die vertrekt morgen ook naar Lombok. We gaan dan alle spullen op een verzamelpunt neerzetten en vanuit daar is het plan om met vrienden en kennissen van andere stichtingen de spullen te verdelen over de getroffen dorpen!

Wil je ook met ons samenwerken? Heb je een idee om geld in te zamelen? Ken je iemand die bij de krant, televisie of radio werkt en die hier aandacht aan wilt besteden? Neem dan aub contact met mij op. Ook bij vragen kun je natuurlijk contact met mij opnemen!

via instagram: https://www.instagram.com/dauja/
via facebook: https://www.facebook.com/search/top/?q=Dauja+van+Dalen
v
ia email: daujaaa@hotmail.com

Via instagram en facebook kun je ook in de gaten houden wat er gebeurd hier.. Ik post het meest op mijn instagram verhaal!
Ik wil via deze weg iedereen bedanken die meeleeft, aandacht aan de situatie heeft besteedt, gedeeld en gedoneerd heeft! Lombok en ik zijn jullie eeuwig dankbaar! Keep up the good work! <3

(p.s. sorry voor spelfouten, ik heb weinig tijd gehad vandaag en dit vlug getypt)

 

HA GIANG MOTORBIKE LOOP

Ha Giang is een provincie in het noorden van Vietnam, vlak bij de grens van China. Hier ben ik samen met Jacolien vanuit Hanoi naartoe gegaan met de bus, meest chille bus waar ik ooit in heb gelegen. Het was wel een erg lange busreis, na 8 uur reizen kwamen we aan in het hostel en die avond heb ik niet veel meer gedaan dan gegeten en met wat Vietnamese kinderen gekletst die Engels wilde oefenen.

De volgende dag hebben we een semiautomatische motor gehuurd. Dat is een motor zonder koppelingshendel, waarbij je alleen hoeft te schakelen. Perfect voor mij om mee beginnen dacht ik, want ik heb nog nooit op een motor gereden. ’S Morgens eerst even geoefend en ik had gelukkig snel door hoe de motor werkte, dus zijn we naar onze eerste bestemming gereden. Ik heb echt mijn ogen uitgekeken en genoten van de natuur waar we doorheen reden. Alle locals die je tegenkomt zwaaien vriendelijk naar je, waardoor ik ook elke keer weer een glimlach op mijn gezicht kreeg. Na ongeveer 5 uurtjes rijden met wat tussenstops zijn we aangekomen bij het hostel, Du Gia backpacker hostel. Het enige hostel in deze buurt. Voor iedereen die ooit naar Vietnam gaat, ga minimaal een nachtje in dit hostel slapen. Het is in een super klein dorpje waar iedereen je vriendelijk ontvangt. We kregen direct een warm welkom in het hostel met een kan thee en tros bananen. Ik heb nog even door het dorp gelopen en wat foto’s gemaakt waarna we met alle gasten van het hostel gingen dineren. De mensen van het hostel hadden heerlijk eten voor ons gemaakt, waardoor ik nu wel terugkom op het feit dat ik gezegd heb dat ik het Vietnamees eten niet zo lekker vind. Het is heerlijk! Daarna hebben we nog gezellig met z’n alle gedronken en ben ik voor mijn doen laat naar bed geweest, haha.

IMG_4427

De volgende ochtend heb ik nog even een wandeling gemaakt tussen de bergen. Ik kwam een vrouw tegen met een varken, wat ik grappig vond om te zien en ik genoot van de aangename temperatuur en het geluid van de bel die om de nek van de waterbuffel hangt. Daarna zijn we vertrokken naar Meo Vac, onze volgende bestemming van de route door de bergen. Je kunt de route in 2 a 3 dagen doen, maar we willen lekker rustig aan doen en genieten, dus we doen er 4 dagen over. De weg naar Meo Vac was nog mooier dan de eerste dag, de rotsen hebben verschillende kleuren en we zien een heleboel rijstvelden. Tussendoor hebben we nog even een een klein dorpje gegeten, wat weer erg lekker was. Ik begin steeds meer te genieten van het eten hier, vooral van de rijstgerechten natuurlijk! Aangekomen in Meo Vac, een klein stadje dat erg tegenviel na onze super ervaring bij Du Gia, hebben we nog wat gegeten en gehangen in de hotelkamer, hostels kennen ze hier namelijk niet!

IMG_4526

De derde dag begon al goed, het regende. Toch zijn we voor 9 uur vertrokken naar Dong Van via de Ma Pi Leng Pass. Het was erg mistig, maar de weg was evengoed super mooi om te rijden. Ik vind dat het namelijk wel wat heeft, die mist. Het was maar een uurtje rijden tot Dong Van, waar we even wat thee hadden gedronken, want het was ijskoud. Daarna zijn we doorgereden naar Lung Cu, dit ligt aan de grens van China, waar we een korte wandeling hebben gemaakt. Al gauw zijn we vertrokken naar Yen Minh, door de regen en de kou. Mijn handen waren echt heel erg koud, maar ondanks de regen en de mist heb ik nog steeds erg genoten van de rit. Wat mindere dagen horen er ook bij. Eenmaal aangekomen in Yen Minh heb ik afscheid genomen van Jacolien, want die bleef daar een nachtje slapen. Ik ben nog anderhalf uur doorgereden naar een andere plek, zodat ik de laatste dag niet meer veel kilometers hoefde te maken. Ik had er die dag 150 tot 170 kilometer op zitten. In Tam Son heb ik in een guesthouse van hele vriendelijke mensen geslapen. Zij zagen dat ik het erg koud had dus maakten ze koffie voor me en gaven ze me een extra deken. Ik was ook echt super moe, want ik had die dag 150 tot 180 kilometer gereden en mijn kleren waren helemaal nat. Op tijd naar bed dus, om 8 uur lag ik erin.

IMG_4553

De volgende ochtend rond 10 uur vertrokken naar Ha Giang, de plek waar we gestart zijn, waar ik om 12 uur ongeveer aankwam. Dit is zeker een van de tofste dingen die ik in mijn leven heb gedaan. Het was niet zonder gevaar en ik werd voordat ik vertrok door anderen best wel bang gemaakt, omdat de wegen wel honderden bochten hadden en er veel trucks rijden op deze route. Ik ben heel erg blij dat ik het toch heb gedaan, want het was een super ervaring! Inmiddels ben ik alweer terug in Hanoi en ga ik morgen naar een 3daags festival hier in de buurt met een aantal mensen die ik heb ontmoet.

Keep you updated! :)

 

FROM LOMBOK TO VIETNAM

Daar ging ik dan, totaal niet voorbereid, mijn spullen op dezelfde dag pas bij elkaar gepakt en de ritsen van mijn backpack sloten pas toen de taxi chauffeur al voor de deur stond. Mijn eerste avontuur alleen. Ik heb wel al vaker alleen gevlogen, maar dit is toch anders. Nu ga ik echt helemaal alleen naar een land waar ik nog veel te weinig van weet en waar niemand mij komt ophalen van het vliegveld. Toen ik de taxi instapte voelde ik wel wat zenuwen, maar dat kwam denk ik meer omdat ik bang was dat ik iets was vergeten. Eenmaal op Lombok airport ging alles vanzelf, want voor ik het wist was ik alweer in Kuala Lumpur. Ik kwam hier om 23.00 uur aan en vloog pas om 6.30 door naar Hanoi. Ik heb toen een paar uurtjes in het container capsule hostel geslapen. Een lekker schoon bed met heerlijke kussens waar ik even mijn ogen kon sluiten. Om 5 uur stond ik alweer bij de incheckbalie om mijn backpack af te geven en vloog ik door naar Hanoi.

HANOI
Aangekomen in Hanoi ben ik in de bus gestapt en daarna heb ik nog een stukje gelopen tot het hostel waar ik verbleef. Het hostel is super modern en heeft chille ruimtes waar je spelletjes kunt doen, biljarten en tafelvoetballen. Ook is er een ruimte waar je rustig met je laptop kunt zitten of een boek kunt lezen. Aangezien ik nog aan mijn verslag moet werken is dat wel fijn. Hanoi is een erg drukke stad, waar ik me al vies voel als ik de deur van het Hostel uit loop. De eerste dag dacht ik veel aan Lombok, hoe lekker rustig het daar is en hoe vriendelijk de mensen zijn. Hier in Hanoi trekken de locals zich niet veel van je aan, wat af en toe ook wel prima is. Aan het eten in Lombok heb ik ook veel gedacht, want dat mis ik nu al. De eerste dag had ik in de middag wat loempia’s op en ’s avonds een chicken noodle soup op de hoek van de straat. Het eten met stokjes ging mij nog niet zo goed af dus ik werd eerst even uitgelachen en daarna kreeg ik hulp van een vriendelijke jongen. Na even oefenen kreeg ik eindelijk mijn soep op. Het smaakte prima en dat voor maar 1 euro.

Via Instagram was ik terecht gekomen bij Hanoi Ebuddies, dit is een vrijwillige organisatie waarin Vietnamese jongeren toeristen rondleiden om hun Engelse taal te verbeteren. In contact komen met lokale bevolking vind ik geweldig en op deze manier doe je ook iets voor hun terug. Win-win situatie dus. De volgende ochtend ben ik samen met Jacolien, een hele gezellige jongedame die ik in het hostel heb leren kennen en met Mai Phuong naar Hoa La prison gegaan. Ik vond het erg interessant, want ik wist nog niet veel over de geschiedenis van Vietnam, wel erg heftig. Daarna heb ik voor het eerst echt lekker gegeten, tofu met tomatensaus en rice noodles die je in een soort soep dipt en dan op eet. Ik ben de naam vergeten, want het is best lastig die Vietnamese taal. Nadat ik ‘s middags even aan mijn verslag had gewerkt heb ik een heerlijke yoghurt aardbei shake gedronken, die heb je in Lombok dan weer niet. Toen ik wilde afrekenen gaf ik per ongeluk 305.000 Vietnamese Dong in plaats van 35.000. Het vrouwtje was gelukkig super eerlijk en vriendelijk en wees mij erop dat het veel te veel was. Super toch? Ik hoor namelijk wel vaker verhalen dat er gebruik van wordt gemaakt, niet alleen in Vietnam, ook in Indonesië.

In Hanoi heb je heel veel straatjes waar ze alleen maar hetzelfde verkopen. Schoenenstraat, snoepstraat en nog veel meer. Deze straat lag dus vol met plakband, in alle kleuren en maten. Ik voelde me hier natuurlijk helemaal thuis!

IMG_4424

Vandaag heb ik 8 uur in de bus gezeten om in Ha Giang te komen, waar ik volgende keer meer over zal vertellen! :)

DONATIES, GEVALLEN & EINDE STAGE IN ZICHT

ORTHOPEED TERUG IN LOMBOK

Inmiddels een tijdje terug was Ryan, de orthopeed uit Java weer terug op de stichting. Dit keer had hij alle hulpmiddelen voor de kinderen mee gebracht en ging hij kijken of alles paste. Alma mocht als eerst, met haar roze knie/enkel brace. Ik zag aan haar gezicht dat ze heel erg moest wennen, omdat de spieren in haar benen gestrekt werden en ze natuurlijk nog nooit zo’n brace om heeft gehad. Deze week heeft ze al veel geoefend met haar fysiotherapeut en ze voelt zich nu harstikke goed met haar brace, ze glimlacht en heeft veel zin om te oefenen elke dag! Daarna was Agis aan de beurt, zij kreeg nieuwe orthopedische schoenen. Toen ik haar vertelde dat ze haar nieuwe schoenen die dag zou krijgen was ze de hele ochtend vrolijk en vroeg ze wanneer ze nou eindelijk haar nieuwe schoenen aan mocht. Toen ze ze eenmaal aan had holde ze de hele stichting door, geweldig om te zien! Verder kregen er nog een aantal kinderen een brace voor om hun bovenlichaam, omdat zij een scheve rug hebben. Akbar kreeg ook nog nieuwe schoenen, hij kan nog niet lopen, maar na veel oefenen met zijn nieuwe schoenen zal ook hij door de stichting heen rennen!

IMG_3586

Hartstikke bedankt lieve allemaal voor jullie donaties, dankzij jullie kunnen deze kinderen zich verder ontwikkelen en zelfvertrouwen creëren!

WEEKENDEN
Er zijn inmiddels 6 nieuwe verpleegkundige studenten vanuit Nederland in Lombok, waarvan er 3 bij mij op de stichting stage lopen. Samen met hen ben ik zaterdag naar mijn favoriete plekje in Lombok gereden: Kuta. Hier zijn we die mooie berg opgelopen met prachtig uitzicht, waar ik altijd wel even naar toe ga als ik in Kuta ben. Verder hebben we lekker aan het strand gelegen en diezelfde avond ben ik met die meiden en de 3 andere studenten gaan stappen. Best grappig, zij zijn net een week hier en gaan meteen stappen, ik ben hier al bijna 9 maanden en ik ben nog nooit in Lombok uit geweest. Cyn, Jes en ik waren echte oma’s haha! Ik kan jullie vertellen meiden, jullie hebben niets gemist! De muziek was verschrikkelijk, maar ik heb wel een leuke avond gehad en de nieuwe studenten beter leren kennen.

Het weekend daarna zijn we weer naar Kuta gereden en zat ik achterop bij een van de andere meiden, omdat ik last had van mijn pols. Ik zat er nog over te twijfelen, omdat zij hier nog niet zo lang zijn en niet veel ervaring hebben op een scooter. Ik had toch naar mijn gevoel moeten luisteren, want we zijn net voor de plek van bestemming onderuit gegaan met de scooter. Heb ik dat ook een keer meegemaakt, mijn eerste keer gevallen in Lombok. Ik had een aantal flinke schaafwonden en aan mijn dikke teen hing een stuk vel los en het bloedde als een rund. Het meisje dat voorop zat (wilt graag anoniem blijven, haha) had ook schaafwonden op haar bovenbeen, maar was er gelukkig iets beter vanaf gekomen dan ik. Gelukkig zijn wij voor een restaurant gevallen waar mensen ons meteen te hulp schoten. Het bleek ook nog eens een super mooie plek te zijn met een infinity pool met uitzicht op de bergen en de zee. De eigenaar bood aan om ons terug naar het ziekenhuis te brengen, want hij moest ook die kant op. We moesten wel 2 uur op hem wachten, maar met dat uitzicht vonden we het geen probleem. De andere meiden zijn met de twee scooters terug gereden en wij zijn met de auto meegegaan. In het ziekenhuis hebben ze het stuk vel van mijn teen afgeknipt en de wond goed schoongemaakt. Nou ik kan je zeggen het was echt een hel. Wat dat aan gaat ben ik echt een baby. Het voelde alsof ze met een pincet mijn hele teen aan het uithollen waren. Ik heb dan ook echt geschreeuwd: FUCK FUCK FUCK, maaf, maaf, maaf (sorry). De verpleegsters konden er gelukkig om lachen. Inmiddels kan ik weer een beetje fatsoenlijk lopen.

EINDE STAGE IN ZICHT :(
Verder ben ik op stage druk bezig met het opzetten van de lotgenotengroep voor de ouders. Ik heb al een aantal bijeenkomsten gehad met de ouders die dit zullen gaan coördineren en woensdag was er een evenement op de stichting waar zij de ouders hebben toe gesproken, ze uitgelegd hebben over de lotgenotengroep en ze uitgenodigd hebben om zich aan te melden. Het ging gelukkig erg goed en er hebben zich al 21 ouders aangemeld. De eerste bijeenkomst zal 9 oktober plaatsvinden en ik ben erg benieuwd hoe dit zal verlopen. Ik heb nu een aantal dagen keihard geknald voor mijn verslag voor deze opdracht en ik kan eindelijk zeggen dat hij op een paar kleine puntjes na eindelijk af is!! Dat voelt toch wel heerlijk. Nu nog voor mijn andere opdracht het verslag afmaken, me voorbereiden op mijn eindbeoordeling en dan heb ik hopelijk 13 oktober alles gehaald en kan ik mijn stage met een voldoende afsluiten!
Fijne zondag allemaal!