10 MAANDEN LOMBOK BIJNA TOT EEN EIND :( 

Toen ik iets langer dan een jaar geleden aan mijn familie en vrienden vertelde dat ik stage wilde lopen in Indonesië, kreeg ik veel positieve reacties. Veel van hen vertelden me dat zij dit nooit zouden doen, zo lang, zo ver van huis. Bijna iedereen zei me ook dat ik zoveel zou leren, mezelf zou leren kennen en aan mezelf zou gaan werken. Wat ik zelf ook echt nodig vond. In de voorafgaande 5 jaren met ups, maar veel downs had ik deels een Dauja ontwikkeld die ik niet wilde zijn. Ik uitte veel van mijn verdriet, woede en frustraties op een vervelende manier. Naar anderen toe, maar ook naar mezelf. Hartstikke onzeker, al kom ik misschien niet altijd zo over, er waren genoeg dingen waar ik aan twijfelde. Jullie, die me goed kennen, weten vast wel waar ik het over heb. Mijn lieve, zorgzame moeder heeft mij toen zij nog leefde al vaak mijn ogen geopend en mij veel meegegeven over de belangrijke dingen in het leven. Wat zij elke keer weer tegen me zei is dat iedereen uniek is, maar toch gelijk aan elkaar. Ik weet zeker dat ik dankzij haar de open, spontane en empatische Dauja ben die ik nu ben. Stage lopen in Indonesië is voor mij de beste keuze geweest die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Hier in Indonesië zijn mijn positieve eigenschappen alleen maar versterkt en ben ik mij bewuster geworden van negatieve eigenschappen. Het is eigenlijk niet zo dat ik echt heel bewust bezig ben geweest met mijzelf, maar ik heb meer tijd met mijzelf doorgebracht, zonder invloeden vanuit Nederland, waardoor ik meer van mijzelf ben gaan houden. Ik heb het idee dat ik minder waarde hecht aan dingen die ik voorheen belangrijk vond, maar dat eigenlijk niet waren. Klinkt misschien allemaal erg zweverig, maar ik raad iedereen aan om een verre reis te maken, tijd door te brengen met locals van verschillende religies en culturen. Ik heb zoveel dingen meegekregen van deze mooie mensen. Ik heb zoveel mooie momenten mogen meemaken met anderen, maar ook alleen. Ik heb het geluk gehad dat ik veel vrije tijd heb gehad, waardoor ik veel van Indonesië heb kunnen zien, maar er staan nog steeds dingen op mijn lijstje, ik ga zeker weten terug komen! Morgen heb ik mijn eindbeoordeling (SPANNEND) en mijn laatste stagedag, waarna ik 2 maanden lekker ga reizen en mijn tijd weg van huis ga afsluiten. Ik heb heel veel zin om iedereen weer te zien, ik verlang zelfs naar mijn heerlijke deken, warme chocolademelk en een dikke trui, maar ik ben me nu al aan het bedenken hoe ik het ga regelen dat ik na mijn afstuderen weer weg kan.

IMG_3485Climbing mount Rinjani, een van de vele hoogtepunten van mijn tijd in Lombok

“Life is like a mountain, hard to climb but once you get to the top the view is all worth it”

 

EERSTE 2 WEKEN STAGE, MEELOPEN BIJ FYSIOTHERAPIE

Vorige week dinsdag ben ik begonnen met mijn stage bij stichting Lombok Care. Apip en Mindie hadden mij opgehaald, omdat het regende en onze straat vol lag met water. Ik was al eerder een middagje op de stichting geweest om kennis te maken met het personeel. Ze zijn allemaal erg vriendelijk, maar de meesten spreken weinig tot geen Engels, dus ik moet toch echt aan de slag met mijn Indonesische taal! (Ja pap, ook mijn Nederlandse schrijftaal is af en toe niet helemaal correct, ik zal er aan werken).
Op mijn eerste echte stage dag heb ik een aantal kinderen van het schooltje leren kennen en een aantal kinderen die fysiotherapie krijgen. In totaal komen er ongeveer 70 kinderen op de stichting, waarvan er ongeveer 29 naar het schooltje gaan, 13 naar de life skills komen en waarvan er 47 kinderen therapie krijgen.

REadycation2016__16_-1120-1200-700-100

De eerste dag voor mij was erg rustig, als het regent komen er blijkbaar een aantal kinderen niet naar de stichting. Veel ouders moeten lopend of met de scooter naar de stichting komen. Toen ik op de stichting aankwam waren de kinderen van het schooltje al klaar, zij gingen net naar huis. Ik heb daarom een tijdje bij de therapie meegekeken. Dankzij mijn stage bij Groot Klimmendaal in Arnhem heb ik al enige ervaring met kinderen met een beperking, dus je zou kunnen denken dat het voor mij gemakkelijk is om kinderen met een beperking te zien en om een relatie met ze op te bouwen. Toch kreeg ik even een brok in mijn keel, ik weet dat ik een erg gevoelig persoon ben en snel ontroerd raak, maar de levensomstandigheden van deze kinderen raakt me gewoon heel erg. Mindie vertelde me dat de twee kinderen die op dat moment therapie kregen 2 uur onderweg zijn om bij de stichting te komen. Rahman, een van de kinderen die therapie krijgt, heeft geen ouders meer en komt meestal met zijn zus of schoonzus naar de therapie. Het was voor mij een dag vol eye openers, ik vind het zo mooi om te zien dat deze kinderen een kans krijgen om zichzelf te ontwikkelen, positief te groeien en om geholpen te worden in een huiselijke omgeving, in plaats van in een ziekenhuis of helemaal geen hulp krijgen.

Hoe ziet een dag op stichting Lombok Care er uit?

’s Morgens is er school voor een aantal kinderen en wordt er therapie gegeven door 2 therapeuten, er worden dan 5 kinderen behandeld per therapeut. Tussen 12 en 1 is er pauze, dan wordt er met het personeel samen gegeten, Bibi heeft dan voor ons gekookt, ideaal en erg lekker! (In Indonesië noemen ze iemand die schoonmaakt, kookt of oppast op de kinderen Bibi (tante), maar haar naam is eigenlijk Masta). Vanaf 1 uur ’s middags is er één therapeut aanwezig die ook weer 5 kinderen behandeld. Van 2 tot 4 ’s middags is er ook life skills, kinderen leren dan hoe ze met een computer moeten omgaan of ze gaan bijvoorbeeld een middag knutselen. Rond 5 uur gaat iedereen naar huis.

Op mijn eerste dag is er afgesproken met Apip, de directeur van de stichting en zijn vrouw Mindie, de oprichtster, dat ik de eerste twee weken bij de therapie zal meekijken, observeren en de kinderen leer kennen. Daarna ga ik ongeveer twee weken hetzelfde doen bij de school en life skills.

FYSIOTHERAPIE

Als eerst wil ik jullie voorstellen aan de 3 fysiotherapeutenIMG_1558

Van links naar rechts: Ula (21), Yadin (23) en Kun (23). Zij werken sinds 2 weken op de stichting, omdat de vorige 3 therapeuten weg zijn. Kun en Yadin spreken goed Engels, Ula is nog lerende en nog een beetje verlegen, waardoor ze het misschien niet zo goed durft.

Misschien wat handige info voor degene die het misschien niet weten: Ik heb een MBO niveau 4 opleiding SPW / onderwijsassistent gevolgd en hiervoor ook mijn diploma behaald. Daarna ben ik begonnen aan de opleiding Maatschappelijk werk en Dienstverlening en heb ik inmiddels ook mijn minor Professioneel opvoeden afgerond. Dit is een minor vanuit de opleiding pedagogiek, dus ik heb ook veel opgepikt over opvoedkunde. Ik weet zeker dat deze studies en mijn praktijkervaringen, maar ook levenservaringen mij veel hulp en inspiratie zullen bieden tijdens mijn stage.

Tijdens mijn observatie schoten me al meteen erg veel vragen te binnen of dingen die me opvielen. Zoals bijvoorbeeld: Vertellen de therapeuten tijdens de therapie wat ze doen en waarom? Dit is kan geruststellend zijn voor de kinderen, maar ook handig voor de ouders, zodat zij dit thuis ook kunnen uitvoeren. Communicatie is erg belangrijk! Er begint bij mij meteen van alles te kriebelen, ik wil de therapeuten namelijk graag helpen en samen kijken naar hoe we de therapie zo effectief mogelijk kunnen krijgen. Gelukkig staan zij hier ook volledig voor open, ze vertellen me dat ze nooit uitgeleerd zullen zijn en graag hun hulpvragen met mij delen, naar mijn adviezen willen luisteren en samen tot oplossingen willen komen.

Een van de hulpvragen die de therapeuten aan mij voorgelegd hebben wil ik graag met jullie delen. Wanneer jullie dit lezen en er schieten misschien tips binnen voor de therapeuten, of adviezen voor mij dan hoor ik dit graag in een reactie, een email of in mijn gastenboek.

Wat mij opviel tijdens mijn observatie is dat de zus van Rahman die altijd meekomt naar de therapie, totaal geen interesse toont in haar broertje of in de therapie. Wel kletst ze met de andere mensen in de ruimte. Ula, de therapeut kwam hierover ook naar mij toe en vertelde me dat de familie zegt dat ze thuis geen therapie met hem doen, omdat hij thuis lui is. Ula vertelde me dat ze graag wilt dat zijn zus of wanneer er andere familie meekomt, dat zij meedoen met de therapie en dat ze deze thuis ook uitvoeren. Mijn advies aan Ula was om af te spreken met zijn familie dat ze meedoen tijdens de therapie om te zien hoe het gaat, zodat ze het thuis ook uit kunnen voeren. Ik heb aan Ula gevraagd of ze hen zoveel mogelijk wilt vragen om tijdens de therapie te helpen, met bijvoorbeeld het vasthouden van voeten of handen, of het masseren van lichaamsdelen.

 

IMG_1488

De therapie daarop betrok Ula de schoonzus van Rahman zoveel mogelijk bij de therapie. Ze legt uit wat ze doet en vraagt aan Rahman’s zus of ze bepaalde handelingen wilt uitvoeren. Ula heeft veel met de zus van Rahman gecommuniceerd tijdens de therapie en ze vertelde me daarna dat zus aangaf dat Rahman thuis alleen maar wilt gamen. Ula heeft aangegeven dat Rahman’s familie kan proberen om aan te geven dat ze eerst een kwartiertje therapie doen en dat hij daarna mag gamen. Rahman en zijn zus hebben actief meegedaan met de therapie! Ik heb gevraagd aan Ula of ze de volgende keer wilt vragen hoe het thuis gegaan is.

Ik heb met Ula en de andere therapeuten afgesproken dat het goed is als er voor elke therapie een klein contract wordt afgesloten. Dit om duidelijkheid te geven aan de kinderen en ouders. De afspraken die er zijn tijdens de therapie worden dan voorgelegd. Bijvoorbeeld wanneer een kind snel afgeleid is en wilt spelen, vooraf aan de therapie aangeven wat er tijdens de therapie gedaan wordt, wat ze willen bereiken en als het goed gaat ze daarna even kunnen spelen. Andere afspraken kunnen zijn: aangeven wanneer je pijn hebt, elkaar in de ogen kijken wanneer we met elkaar praten, enzovoorts.

Voor mij zijn deze dingen inmiddels vanzelfsprekend, maar hier zie ik deze dingen nog weinig terug, consequentie! Ik ben blij dat de therapeuten mijn adviezen aannemen en ik vind het dan ook super fijn om van te therapeuten terug te horen dat ze veel aan mijn adviezen hebben en dat het vaak helpt!

In twee weken tijd heb ik de kinderen en het personeel leren kennen, heb ik het gevoel dat ik al veel heb kunnen betekenen door mijn inbreng, heb ik al veel lachende gezichten gezien en voel ik me al helemaal thuis. Hierdoor heb ik elke dag weer zin om naar stage te gaan!

Ik zal proberen voortaan mijn verhalen wat in te korten. Ik merk dat ik dat soms lastig vind, omdat ik zoveel te vertellen heb en ik nu al het idee heb dat ik nog lang niet alles heb verteld! In ieder geval bedankt dat jullie te tijd nemen om mijn verhalen te lezen en ik zie jullie reacties dan ook graag tegenmoet! :)

 

 

Mijn locatie .

STAGE BIJ STICHTING LOMBOKCARE

Wie ben ik en waarom heb ik voor deze stage gekozen?Visual17

Zoals jullie mij misschien wel kennen ben ik een spontane, behulpzame meid met een creatieve en open geest. Ik ben leergierig, maar ik wil ook graag doorgeven wat ik geleerd heb van mijn studie, praktijkervaringen, maar ook van mijn eigen levenservaringen. Ik ben opgevoed door mijn moeder, een warme en liefdevolle vrouw met een hart voor kinderen en eigenlijk alle doelgroepen met speciale behoeftes. Dit heeft zij zonder enige twijfel aan mij doorgegeven. Mijn liefde voor kinderen en de connectie die ik makkelijk met ze maak, maar ook mijn passie voor reizen en extra hulp bieden in landen waar ze mijn hulp nog meer kunnen gebruiken, heeft mij gebracht naar deze stage. Stichting Lombok Care, een stichting die zich inzet voor kinderen met een lichamelijke of meervoudige beperking. Ik weet dat ik hier mijn hart en mijn motivatie volledig in kan zetten en ik vind dat een erg belangrijk punt bij het vinden van een goede praktijkleerplek voor het derde jaar.

Ik ben bij deze stichting terecht gekomen via Mindie, die een stagebemiddelingsbureau heeft in Lombok en tevens ook de oprichter is van deze stichting. Ze heeft mij de keuze gegeven om stage te lopen bij een counseling afdeling van een school of op de stichting. Deze keuze was voor mij snel gemaakt, omdat ik al 4 jaar stage heb gelopen als onderwijsassistent op verschillende scholen, wilde ik nu graag een andere uitdaging. Ik voel me vereerd dat ik een onderdeel mag zijn in het positief beïnvloeden van de ontwikkeling van deze kinderen. In veel landen waaronder ook in Indonesië, worden kinderen met beperkingen nog vaak weggestopt en is er sprake van schaamtegevoel bij de ouders. Ik vind het daarom erg mooi dat er stichtingen zoals deze bestaan en dat ik hier leren mag, mezelf ga ontwikkelen als maatschappelijk werkster en een steentje bij kan dragen aan de ontwikkeling van de kinderen, maar ook aan de ontwikkeling van de organisatie.Visual15Stichting Lombok Care heeft vanaf heden een project dat centraal staat: REadycation. R staat voor rehabilitatie en E voor educatie. Dit is een project dat zich focust op rehabilitatie en educatie voor kinderen met een lichamelijke of meervoudige beperking. Daarnaast steunt de stichting ook andere projecten of (lokale) stichtingen die hulp behoeven op het gebied van educatie, gezondheid of facilitaire voorzieningen. Lombok care streeft ook naar bewustwording van armoede problematiek in ontwikkelingslanden. De stichting is hierdoor gericht op verschillende doelgroepen, maar focust zich momenteel vooral op kinderen met een beperking, kinderen zijn de toekomst!

Vorige week ben ik begonnen met stage te lopen op de stichting, hierover zal ik binnenkort een verhaaltje en wat foto’s plaatsen!

Lombok Care

THUIS IN LOMBOK

Selamat Pagi! (Goedemorgen)

Zondag 25 Januari heb ik mijn koffers bij Mindie en Apip thuis opgehaald en hebben ze mij naar mijn huis gebracht in Meninting Garden. Het is een vrij groot huis met 3 slaapkamers, 2 badkamers, een keuken, een eet/woonkamer en een zitgedeelte. (Ik zal foto’s toevoegen). De andere meiden die in het huis komen wonen, komen 29 Januari aan. Ik heb direct mijn spullen uitgepakt en een plekje gegeven in mijn kledingkast en in mijn badkamer. (Aan mijn slaapkamer zit een badkamer vast, de andere 2 meiden zullen samen een andere badkamer delen). Ik had ook een aantal foto’s meegenomen uit Nederland van mensen die me lief zijn, dus die heb ik ook meteen opgehangen. Ik voel mij direct thuis in het huis.

In Nederland ben ik als de dood voor kleine beestjes zoals spinnen en ander ongedierte, maar hier lijkt het reuze mee te vallen. Er lopen ook kleine salamanders overal, maar zelfs daar ben ik niet meer bang voor. In de periode dat Rowin en Rico nog in Lombok waren, heb ik een aantal mensen leren kennen in Senggigi, zij hebben daar een tour office, ze zijn erg vriendelijk en behulpzaam en daar breng ik soms mijn vrije tijd door. Samen met Abeng  van het kantoortje ben ik naar Mataram Mall geweest om handdoeken te kopen. In Indonesië zeggen ze ook handduk, zo zijn er meer woorden die overeen komen met Nederlandse woorden.

Mijn bahasa Indonesia wordt met de dag beter. Ik probeer veel te vragen aan lokale mensen die een beetje Engels spreken. Wanneer ik een woord niet begrijp, vraag ik wat het betekend. Zo leer ik elke dag weer meer woordjes!

Jessie en Cynthia zijn inmiddels ook aangekomen in het huis, we zijn samen bij Apip en Mindie thuis gaan lunchen en naar het epicentrum geweest om boodschappen te doen en wat te eten. Dit is een nieuw winkelcentrum in Mataram, ongeveer 20 minuutjes met de scooter van ons huis.

Hierna zijn we naar het ziekenhuis gegaan, omdat ik hele erge steken had in mijn maag, al 2 dagen, maar het werd steeds erger. Hier kreeg ik in echo, maar daar was gelukkig niks ernstigs op te zien. De dokter constateerde dat ik maagslijmvliesontsteking had. Ik heb hiervoor medicijnen gekregen en ben toen met Cynthia met de taxi terug naar ons huis gegaan. Ik heb nu de medicijnen al een paar dagen geslikt en de pijn is gelukkig bijna helemaal weg!

Zondag’s was ik uitgenodigd om bij Martin en Hanny te komen eten, samen met de familie van Missy uit Oost-Lombok, Missy is de vrouw van Abeng van het kantoortje. En Martin en Hanny zijn een Nederlands stel die ik daar ook heb leren kennen. Hele lieve gastvrije mensen. Ik mocht dan ook lekker een warme douche nemen. In Meninting Garden hebben we alleen koud water, wat niet heel erg is, maar een warme douche af en toe is dan extra genieten!

Ik wil proberen om af en toe een verhaaltje achter te laten, maar ik kan niet beloven dat het ook daadwerkelijk gebeurd Innocent

Heel veel liefs, een dikke knuffel aan al mijn moppies

Woonkamer in het ziekenhuis in MataramZitgedeelte Meninting MoppiesBij Hanny en Martin