DONATIES, GEVALLEN & EINDE STAGE IN ZICHT

ORTHOPEED TERUG IN LOMBOK

Inmiddels een tijdje terug was Ryan, de orthopeed uit Java weer terug op de stichting. Dit keer had hij alle hulpmiddelen voor de kinderen mee gebracht en ging hij kijken of alles paste. Alma mocht als eerst, met haar roze knie/enkel brace. Ik zag aan haar gezicht dat ze heel erg moest wennen, omdat de spieren in haar benen gestrekt werden en ze natuurlijk nog nooit zo’n brace om heeft gehad. Deze week heeft ze al veel geoefend met haar fysiotherapeut en ze voelt zich nu harstikke goed met haar brace, ze glimlacht en heeft veel zin om te oefenen elke dag! Daarna was Agis aan de beurt, zij kreeg nieuwe orthopedische schoenen. Toen ik haar vertelde dat ze haar nieuwe schoenen die dag zou krijgen was ze de hele ochtend vrolijk en vroeg ze wanneer ze nou eindelijk haar nieuwe schoenen aan mocht. Toen ze ze eenmaal aan had holde ze de hele stichting door, geweldig om te zien! Verder kregen er nog een aantal kinderen een brace voor om hun bovenlichaam, omdat zij een scheve rug hebben. Akbar kreeg ook nog nieuwe schoenen, hij kan nog niet lopen, maar na veel oefenen met zijn nieuwe schoenen zal ook hij door de stichting heen rennen!

IMG_3586

Hartstikke bedankt lieve allemaal voor jullie donaties, dankzij jullie kunnen deze kinderen zich verder ontwikkelen en zelfvertrouwen creëren!

WEEKENDEN
Er zijn inmiddels 6 nieuwe verpleegkundige studenten vanuit Nederland in Lombok, waarvan er 3 bij mij op de stichting stage lopen. Samen met hen ben ik zaterdag naar mijn favoriete plekje in Lombok gereden: Kuta. Hier zijn we die mooie berg opgelopen met prachtig uitzicht, waar ik altijd wel even naar toe ga als ik in Kuta ben. Verder hebben we lekker aan het strand gelegen en diezelfde avond ben ik met die meiden en de 3 andere studenten gaan stappen. Best grappig, zij zijn net een week hier en gaan meteen stappen, ik ben hier al bijna 9 maanden en ik ben nog nooit in Lombok uit geweest. Cyn, Jes en ik waren echte oma’s haha! Ik kan jullie vertellen meiden, jullie hebben niets gemist! De muziek was verschrikkelijk, maar ik heb wel een leuke avond gehad en de nieuwe studenten beter leren kennen.

Het weekend daarna zijn we weer naar Kuta gereden en zat ik achterop bij een van de andere meiden, omdat ik last had van mijn pols. Ik zat er nog over te twijfelen, omdat zij hier nog niet zo lang zijn en niet veel ervaring hebben op een scooter. Ik had toch naar mijn gevoel moeten luisteren, want we zijn net voor de plek van bestemming onderuit gegaan met de scooter. Heb ik dat ook een keer meegemaakt, mijn eerste keer gevallen in Lombok. Ik had een aantal flinke schaafwonden en aan mijn dikke teen hing een stuk vel los en het bloedde als een rund. Het meisje dat voorop zat (wilt graag anoniem blijven, haha) had ook schaafwonden op haar bovenbeen, maar was er gelukkig iets beter vanaf gekomen dan ik. Gelukkig zijn wij voor een restaurant gevallen waar mensen ons meteen te hulp schoten. Het bleek ook nog eens een super mooie plek te zijn met een infinity pool met uitzicht op de bergen en de zee. De eigenaar bood aan om ons terug naar het ziekenhuis te brengen, want hij moest ook die kant op. We moesten wel 2 uur op hem wachten, maar met dat uitzicht vonden we het geen probleem. De andere meiden zijn met de twee scooters terug gereden en wij zijn met de auto meegegaan. In het ziekenhuis hebben ze het stuk vel van mijn teen afgeknipt en de wond goed schoongemaakt. Nou ik kan je zeggen het was echt een hel. Wat dat aan gaat ben ik echt een baby. Het voelde alsof ze met een pincet mijn hele teen aan het uithollen waren. Ik heb dan ook echt geschreeuwd: FUCK FUCK FUCK, maaf, maaf, maaf (sorry). De verpleegsters konden er gelukkig om lachen. Inmiddels kan ik weer een beetje fatsoenlijk lopen.

EINDE STAGE IN ZICHT :(
Verder ben ik op stage druk bezig met het opzetten van de lotgenotengroep voor de ouders. Ik heb al een aantal bijeenkomsten gehad met de ouders die dit zullen gaan coördineren en woensdag was er een evenement op de stichting waar zij de ouders hebben toe gesproken, ze uitgelegd hebben over de lotgenotengroep en ze uitgenodigd hebben om zich aan te melden. Het ging gelukkig erg goed en er hebben zich al 21 ouders aangemeld. De eerste bijeenkomst zal 9 oktober plaatsvinden en ik ben erg benieuwd hoe dit zal verlopen. Ik heb nu een aantal dagen keihard geknald voor mijn verslag voor deze opdracht en ik kan eindelijk zeggen dat hij op een paar kleine puntjes na eindelijk af is!! Dat voelt toch wel heerlijk. Nu nog voor mijn andere opdracht het verslag afmaken, me voorbereiden op mijn eindbeoordeling en dan heb ik hopelijk 13 oktober alles gehaald en kan ik mijn stage met een voldoende afsluiten!
Fijne zondag allemaal!

 

 

 

 

LUIZEN, BRUILOFT VINI & OFFERFEEST

LUIZEN
Jullie zien het vast al aankomen.. Ik had al een paar dagen jeuk, maar ik dacht dat dit misschien kwam door een haarproduct dat ik had gebruikt op advies van een collega, omdat ik last heb van haaruitval. Ik ging er dus van uit dat ik hier niet tegen kon en heb dit niet meer gebruikt.. In eerste instantie had ik niet eens aan luizen gedacht, maar toen Hanny aan me vroeg of het geen luizen konden zijn dacht ik, shit! Twee dagen later had ik nog steeds erge jeuk en heb ik mijn haren laten checken door mijn collega op het werk. Zij vond direct een luis en 2 eitjes. Ik maak hier toch ook echt wel alles mee hè. Ik ben daarna direct naar huis toe gegaan en heb luizenshampoo gekocht.. Ik heb dit 2 uur laten zitten en daarna weer uitgewassen. Gelukkig was de poetsvrouw er en heeft zij mij geholpen. Zij heeft zelf ook 2 kleine kinderen die dit wel vaker gehad hebben en met mijn lang haar is het niet makkelijk om alles zelf te controleren. Op stage hebben ze de volgende dag nog een uur door mijn haar lopen zoeken naar luizen, maar niets meer gevonden. Wel nog een aantal eitjes die nog niet zijn uitgekomen dus 10 dagen na de eerste behandeling ga ik nog een keer die shampoo gebruiken en hopen dat dan alles weg is. Het verbaast me dat ik pas na 8 maanden luizen heb, want de kinderen zitten vaak bij mij op schoot. We hebben de kinderen op het schooltje gecheckt en er waren 5 kinderen die luizen hadden, waarvan 2 kinderen geregeld even met mij komen knuffelen. Risico van het vak, haha! We hebben de ouders gebeld en hopen dat zij hier wat mee doen, want de leerkrachten gaven al aan dat veel ouders het niet interesseert, erg jammer. Wanneer de ouders er niets mee doen dan gaan wij ze hier op school behandelen. Vanaf nu worden de kinderen elke maand gecheckt.

14238142_10210829059952312_7995617389206426802_n

BRUILOFT VINI
Vrijdagmiddag ben ik samen met 2 andere collega’s naar Oost-Lombok gereden waar Vini, een van onze collega’s ging trouwen. Toen we aankwamen in het huis van Vini zag zij er prachtig uit. Ze had een witte jurk met veel goud aan en een hele dikke laag make-up, dat zal je hier bijna altijd zien wanneer er iemand gaat trouwen. In Indonesië wilt iedereen graag een lichtere huid hebben, dus ze worden dan ook zo licht mogelijk opgemaakt. Rond 4 uur liepen alle vrouwen achter de bruid aan naar de moskee waar de ceremonie werd gehouden. Alle mannen zaten binnen en de vrouwen zaten buiten naast de moskee. De verloofde van Vini moest eerst een gelofte afleggen aan haar vader en er werd gezegd hoeveel geld en goud hij had gegeven. Wanneer je hier gaat trouwen moet de man geld en of goud geven aan de familie van zijn toekomstige vrouw. Ik vond het heel gek, alsof hij Vini heeft gekocht bij haar familie, maar mijn collega legde uit dat dit traditie is en dat de man op deze manier laat zien dat hij voor hun dochter kan zorgen. Na de gelofte mocht Vini ook naar binnen en gaven zij elkaar de ringen. Alles bij elkaar duurde dit misschien een uur. Daarna zijn we gaan eten bij het ouderlijk huis van de man van Vini en werden we uitgenodigd bij ouders van een andere collega. Hier hebben we nog een tijdje gezeten en zijn toen weer richting huis gereden, het feest is volgende week zaterdag. Ik zelf had die dag een lange rok aan, een t-shirt, een vest met lange mouwen en ik droeg een hoofddoek. Dit deed ik omdat we naar de moskee zouden gaan. Ik val al erg op als blanke, maar al helemaal als ik geen hoofddoek zou dragen. Het is natuurlijk ook een manier van respect tonen. Op de terugweg naar huis ben ik met Kun nog even gestopt bij de Mac Donalds om een ijsje te eten. Toevallig waren we die dag ervoor ook al daar geweest en herkende de parkeerwacht mij, maar nu met hoofddoek op. Hij vond het helemaal geweldig en zei tegen Kun dat hij het goed vond dat zij mij hierover leerde. In het winkelcentrum en bij de Mac Donalds waren er erg veel dames die naar me keken en me een glimlach gaven. Toen ik nog wat ging bestellen vroegen de meiden van de Mac aan Kun of ik ook moslim was, dat ze het heel mooi vonden dat ik een hoofddoek droeg en respect had voor hun cultuur. Ik vond die reacties allemaal wel heel erg lief! Ik word als blanke natuurlijk vaak aangestaard en wordt er vaak naar mij of over mij gelachen, maar dit was een heel ander gevoel.

IMG_3481

OFFERFEEST

Vanochtend werd ik al vroeg wakker van de moskee. Het is vandaag offerfeest en er werd van alles geroepen door de speakers van de moskee. Gister stonden er bij de moskee hier om de hoek al veel geiten en 2 koeien, klaar om geslacht te worden. Ik kan eigenlijk echt niet tegen veel bloed en het lijkt me verschrikkelijk om een dier geslacht te zien worden, maar ik was toch nieuwsgierig hoe dat gaat en het leek me wel interessant om hier met de mensen uit onze buurt over te kletsen. Toen ik aan kwam lopen was ik “gelukkig” net op tijd, want er werd een koe vastgemaakt met touwen aan een paal. Twee mannen gingen op de koe zitten en nog twee mannen hielden de touwen stevig vast. Een andere man las een gebed voor en sneed de keel van de koe door. Gatver, dat kan ik er alleen maar over zeggen. Ik werd er best wel misselijk van, want het bloed stroomde uit de nek van de koe. Tegelijkertijd bewoog de koe zijn lichaam nog steeds, dus ik vond het best zielig dat de koe nog moest lijden. Meteen daarna werden de nekken van 3 geiten doorgesneden en werden ze alle drie op de kop opgehangen nadat hun hoofd werd verwijderd. Daarna werd het vel van alle dieren verwijderd en sneden ze grote stukken vlees af die door een aantal vrouwen vrouwen verder gesneden werden. Tijdens dit alles rennen er veel kinderen rond en zij staan ook te kijken hoe het allemaal gebeurd. Voor hen is het heel normaal. Een man vertelde me ondertussen dat de rijke mensen uit de buurt deze dieren hebben gekocht en dat al het vlees word gedeeld met arme mensen. Ik ben zojuist ook nog even terug gelopen naar de moskee, waar ik zag dat ze het vlees allemaal verdeeld hadden in zakjes en aan het uitdelen waren aan de mensen uit de kampongs. Ik vind het erg mooi om te zien dat de rijkere mensen ook voor de arme mensen zorgen!

IMG_3522

 

Vandaag had ik dus vrij vanwege het offerfeest, maar morgen moet ik weer naar stage. Vorige week zijn er 6 nieuwe studenten uit Nederland gekomen waarvan er 3 bij mij op de stichting stage komen lopen, dus zij hebben morgen hun eerste dag. Verder komt deze week de orthopeed terug uit Java met de hulpmiddelen van de kinderen, jeej! :)

Fijne week allemaal! xx

 

TIME FLIES

Een aantal dagen geleden had ik al een verhaal geplaatst over mijn vakantie met Robert & Lois en mijn verhuizing, maar ik heb nog meer te vertellen over wat ik de afgelopen week heb meegemaakt. Ik dacht ik schrijf maar even 2 verhalen in plaats van een hele lange, anders krijg ik weer berichtjes dat mijn verhalen te lang zijn. Ik noem geen namen..

MIDDENEVALUATIE
Vorige week heb ik mijn midden evaluatie gehad. Dit was voor mijn vakantie niet doorgegaan vanwege een vervelende periode waar mijn  stagebegeleidster doorheen ging. Het gesprek ging goed, mijn beoordelingsformulieren waren ruim voldoende en mijn praktijkdocent vond dat ik goed op weg was. Deze week ben ik ziek geweest en maar 2 dagen op stage geweest dus ik heb nu nog 6 weken om bepaalde gesprekstechnieken te oefenen, om mijn opdrachten af te ronden en mijn verslagen te maken. Wel erg veel dus wat ik nu nog moet doen, maar dat moet in 6 weken lukken. De grootste opdracht waar ik nu nog mee bezig ben is het in elkaar zetten van een lotgenotengroep voor de ouders. Ik ben van plan om komende week de ouders uit te nodigen en ze mijn idee voor te leggen. Ik ben erg benieuwd hoe ze hier op gaan reageren en of er voldoende interesse in is. Ik heb sommige ouders wel al persoonlijk aangesproken en zij zijn in ieder geval erg enthousiast!

RRTM 5 YEAR ANNIVERSARY
Zoals jullie misschien al weten heb ik hier in Lombok Ellen leren kennen. Zij was hier een aantal jaar geleden ook om stage te lopen en is toen verliefd geworden op Prema. Zij zijn inmiddels bijna een jaar geleden getrouwd en ze wonen nu samen in Mataram in Lombok. Prema heeft een eigen kledingmerk genaamd RRTM, ride rocket to mars. Dit merk bestond deze week 5 jaar en daarom hadden zij zaterdag een evenement georganiseerd waar bandjes kwamen optreden en waar veel van hun kleding de sale in ging. Ik ben natuurlijk ook even een kijkje gaan nemen en het was erg gezellig en er hing een leuke sfeer. Ben je benieuwd naar de kleding? Neem dan een kijkje bij @rrtmclothing op Instagram of Facebook! Zie je iets leuks, laat het me weten, dan kan ik er voor zorgen dat het in Nederland komt. Prema en Ellen zouden het namelijk erg leuk vinden als het merk ook in Nederland gedragen wordt. In Lombok is het in ieder geval erg populair, overal waar ik ga zie ik wel jongens met t-shirts of petjes van rrtm!
Bij het evenement heb ik een meid leren kennen die daar was om te fotograferen en ik heb haar de dag erna weer ontmoet. Ze wilt me graag helpen om mijn camera beter te leren kennen en ze heeft me al veel uitgelegd. We gaan binnenkort een keer samen oefenen met fotograferen, super lief!

RRTM
Zondagochtend werd ik door Kun, mijn collega gesmst dat de vader van een van onze collega’s die nacht was overleden. Ze vroeg me of ik mee wilde gaan naar hun huis om hem te condoleren. Wanneer in Indonesië iemand overlijdt gaan familie, vrienden en kennissen direct langs huis om de familie te condoleren en om te bidden voor de overledene. Ik ben natuurlijk meegegaan om hen te steunen. Toen we bij het huis aankwamen mochten we binnen komen. In de kamer lag de vader van onze collega op de grond met lakens over zich heen. Wanneer er dan iemand bij hem kwam zitten haalde een familielid het laken van zijn gezicht zodat ze hem nog even konden zien. Ik schrok hier in eerste instantie wel een beetje van, omdat ik dit niet zag aankomen. Ik had totaal geen idee hoe zoiets hier gaat, maar het gaat dus heel anders dan bij ons. De hele buurt komt langs, niet alleen mensen die dichtbij je staan. Iedereen komt langs om te bidden voor de overledene. Bij de ingang van het huis zaten een aantal vrouwen met een mand, waarin enveloppen met geld werden gestopt. Hier wordt de begrafenis van betaald. Soms nemen mensen ook rijst, suiker of andere etenswaren mee voor de familie. Ik wist dit niet, anders had ik natuurlijk ook een envelop of een zak rijst meegenomen. De mannen liepen daarna met het lichaam van de man naar de moskee, om hier voor hem te bidden. Daarna werd de man begraven. De vrouwen mogen dan niet mee. Alles gebeurd binnen 5 gebeden, dus binnen 24 uur is de man al begraven. Toen de mannen in de moskee waren maakten de vrouwen het eten klaar en kreeg ik meteen een bord aangeboden. Ik zei tegen mijn collega’s vrouw dat ik moest gaan, maar dat wilde ze absoluut niet, niet zonder gegeten te hebben. Ook best vreemd dat iedereen dan meteen gaat eten, maar toch is het wel een manier van samenzijn.  Het altijd erg naar en verdrietig als iemand overlijdt, maar ik vond het toch op de een of andere manier fijn dat ik er bij mocht zijn en dit hier in Indonesië heb mogen ervaren.

 
DE TIJD VLIEGT
Gister keek ik naar mijn tijdlijn op Facebook en ik kreeg er buikpijn van. Begrijp me niet verkeerd, ik heb nu al 8 maanden de tijd van mijn leven en ik heb erg veel lieve mensen leren kennen waar ik veel van geleerd heb. Ik heb erg veel geleerd op het gebied van cultuur, eten, religie en dan met name de Islam, maar ook het Hindoeïsme, leven in het hier en nu, dankbaar zijn en waarderen en zo kan ik nog wel even door gaan.. Als ik alle foto’s zie en verhaaltjes lees denk ik aan het feit dat ik hier in Lombok nog maar 8 weken zal doorbrengen en dan krijg ik het heet.. Ik moet over 4 maanden weer terug naar Nederland en dat vind ik best wel eng en vooral erg jammer. Ik mis mijn vrienden en familie echt wel hoor, maar ik sta nog niet echt te springen om naar huis te gaan. Natuurlijk ben ik blij als ik met kerstmis iedereen weer een dikke knuffel kan geven, maar ik ben erg benieuwd hoe het mij in ons kikkerland gaat bevallen.. Het komt allemaal wel goed en dat weet ik ook, maar ik denk er toch soms over na. Gelukkig heb ik nog even en moet ik maar extra genieten van elk moment, want de tijd vliegt!! Dit weekend ga ik mijn ticket naar Vietnam boeken, waar ik 4/5 weken ga rondreizen nadat ik mijn stage heb afgerond. Ik wil dit graag op de motor doen, maar daar ben ik nog niet zeker van. Ik zie het wel als ik in Hanoi aankom.

Zien jullie me al gaan? HAHA
fd0756e534f83b3d04849a97acab142d

 

 

BEZOEK VAN ROBERT & LOIS + VERHUIZEN

Weer een iets langer verhaal nu, maar ik heb in 2 weken nou eenmaal veel meegemaakt wat ik graag met jullie deel :) Ik heb geprobeerd het zo kort maar krachtig mogelijk te houden..

Zondag de 14e ben ik ’s morgens naar het vliegveld gegaan om Robert en Lois op te DSC_7784halen. Een vriend uit Jakarta zou eigenlijk ook mee komen, maar dat ging helaas op het laatste moment niet door. Robert en Lois hadden weinig tot niet geslapen dus die dag hebben we niet veel gedaan. We zijn naar Verve Beachclub gereden en hebben hier een tijdje aan het strand gelegen en gezwommen, verder zijn we nog een stuk langs het strand afgereden en hebben we genoten van mooie uitzichten. In de avond zijn we verse vis gaan eten bij een lokaal tentje aan het strand vlak bij mijn huis. Lois had voor mij een nieuwe backpack meegenomen en twee boeken die ik had besteld, heel erg chill! De volgende ochtend heb ik ze meegenomen naar mijn stage en ze hier een rondleiding gegeven. De kinderen waren meteen erg nieuwsgierig en wilde Robert en Lois knuffelen en handjes geven. Ik vond het erg leuk om te laten zien waar ik al deze maanden stage heb gelopen.

In de middag besloten we om nog naar watervallen te rijden, ik was bij deze watervallen zelf ook nog nooit geweest dus dat leek me wel leuk. Het was een rit van ongeveer anderhalf uur en ondertussen zijn we nog ergens gestopt om iets te drinken. De rit naar de watervallen was erg mooi, want na een tijdje moet je toch een beetje off-road en rij je ook door de rijstvelden, die ik nog steeds echt prachtig vind. Als ik hier aan mijn Indonesische vrienden of collega’s vertel dat ik palmbomen mooi vind, of een wandeling door de rijstvelden heb gemaakt, begrijpen zij daar helemaal niets van. Voor hun is dat echt heel normaal, maar ik kan daar echt van genieten! Bijna bij de watervallen wisten we even niet waar we naar toe moesten dus is er een jongen met ons meegereden. Ik had hele erge honger en ging bijna van mijn stokkie dus hebben we eerst lekker saté gegeten. We hebben onze scooter bij deze warung laten staan en zijn toen naar de watervallen gelopen. Het is wel erg toeristisch bij deze watervallen, want je moet voor elke waterval ongeveer 30.000 rupiah betalen, maar dan gaat er wel een gids met je mee. Gelukkig was het niet echt druk en waren de watervallen wel mooi om te zien. Samen met Lois ben ik nog even in het ijskoude water gesprongen. Daarna voelde we ons wel echt schoon, dit water kon je ook gewoon drinken. Na het bezoeken van de watervallen zijn we nog even koffie gaan drinken bij de warung waar onze scooter stond. Ze konden niet echt Engels daar dus mijn gebrekkig Indonesisch komt altijd van pas. Toen we voor de koffie wilde betalen, wilde de vrouw absoluut geen geld aannemen en zei ze in het Indonesisch dat we familie waren en dat we nog een keer terug moesten komen, super lief!

IMG_2345 Dinsdagochtend zijn we met de scooter naar Kuta vertrokken. De wegen in het zuiden van Lombok zijn echt prachtig om te rijden. Heuvels op en af met uitzicht op de zee of bomen en planten. Ik ben er echt al vaak geweest, maar ik vind het nog steeds super om daar rond te rijden. We zijn even op het strand gaan liggen bij Selong Belanak en Robert en Lois hebben hier nog gezwommen. Daarna zijn we doorgereden naar Tanjung aan en hebben hier een paar uurtjes doorgebracht. Het leukste vind ik altijd toch om op de scooter te rijden en te genieten van de natuur daar. Het is toch heel anders dan waar ik woon. ’ S Avonds hebben we nog een film gekeken en de volgende dag zijn we naar Gili Trawangan vertrokken. Het was hier echt super druk. Niet gek, want het is Augustus, dus hoogseizoen. Ik vond het hierdoor minder leuk dan normaal. De eerste dag hebben we niet veel gedaan. De tweede dag huurden we een fiets en zijn we het eiland langs het strand afgefietst, maar ook binnendoor. Dat zijn de leukste wegen. Je ziet dan hoe lokale mensen daar wonen en je kunt dan ook gewoon in een lokale warung eten. Aan de drukke straat bij de haven is het namelijk niet echt leuk meer. Daar zijn heel veel restaurants en bars, het is er duur en het eten is in een warung gewoon veel lekkerder! Aan de andere kant van het eiland is het wat rustiger aan het strand en daar zijn wel veel leuke en gezellige tentjes om wat te drinken en te genieten van de zonsondergang. Dat hebben we hier die avond ook gedaan. Heel veel gekletst met Robert en Lois. Ik vond het erg fijn dat ze mij zijn komen opzoeken, Lois is ook echt een lieve meid!

IMG_3148De volgende dag zijn we naar Bali vertrokken met de boot. We hadden wat vertraging door een ongeluk. Een andere boot was namelijk in die van ons gevaren en een vrouw werd geraakt. Gelukkig niets ernstigs. De boottocht was echt een hel. De golven waren verschrikkelijk hoog en ik was echt super misselijk. In het begin lagen Lois en ik nog bovenop keihard te lachen omdat we zo verschrikkelijk nat werden. Omdat ik mijn camera bij me had zijn we uiteindelijk toch maar naar beneden gegaan en hier werden we dus echt heel erg misselijk. Ik was echt hartstikke blij toen we eindelijk van de boot af konden na 2 uur. In de avond zijn we lekker tempe gaan eten en daarna zijn we naar de tattooshop van een vriend gegaan. Robert had natuurlijk gespreksstof voor uren, dus we hebben daar gezellig gezeten en wat gedronken. De volgende dag zijn Robert en Lois de hele dag met z’n tweetjes op pad gegaan en ben ik wat vrienden gaan opzoeken en heb ik iemands haren geverfd. Misschien moet ik toch maar kapster worden.. Die Indo’s hier geven er niet zoveel om en gek genoeg vertrouwen ze mij met een schaar en met verf. Gelukkig is het allemaal goed gegaan.  Ik had met Lois afgesproken dat ze wifi zouden zoeken rond etenstijd en mij zouden laten weten wat de planning was, maar om 22 uur had ik nog niets van ze gehoord. Ik maakte mij nu toch wel zorgen, maar mijn vrienden zeiden dat ik me niet druk moest maken. Uiteindelijk kwamen ze rond 22.30 aan in het hotel en ze zagen dat ik heel de avond had zitten stressen. Gelukkig niets aan de hand en hadden ze gewoon een hele leuke dag gehad samen.

IMG_3144

VERHUIZEN
De volgende ochtend ben ik weer naar Lombok vertrokken, want ik wilde maandag weer op mijn werk zijn. Ik ben maandagmiddag verhuisd naar een Nederlands stel die ik in januari heb leren kennen, Hanny & Martin. Het zijn echt hele lieve mensen en zij wonen merendeels van het jaar in Lombok. Ze hadden mij toen al aangeboden om bij hun te komen wonen als zij weer terug zouden zijn in Indonesië, omdat ze vonden dat ik veel te veel betaalde. Ik zou bij hun niets hoeven te betalen en aangezien ik geen studiefinanciering meer krijg en ik veel ratten had in het andere huis en Cynthia en Jessie ook weg zijn leek dat mij een erg goed idee. Ik zit nu al een aantal dagen bij hun in huis in Ampenan en het bevalt me erg goed. Het is een mooi groot huis met een tuin, echt heerlijk, want voorheen hadden we geen tuin, dus zat ik nooit buiten. Ik heb een grote slaapkamer met airco en een raam!! Die had ik voorheen ook niet, dus ik zat echt in een donker holletje met TL licht. Ook heb ik een eigen badkamer, met WARM water, wat een genot!! Ze hebben 3 dagen per week poetshulp, die ook de was doen en koken. Het is echt verwennerij hier in huis. Gister heeft Hanny echt Hollands gekookt, ze had aardappelen gemaakt met rundvlees en jus die ze van Nederland had meegenomen. Verder nog salade met Nederlandse dressing en klopklop pudding die ze ook uit Nederland mee had genomen. Toen ze me vertelde dat ze Nederlands ging koken voor ons vond ik het natuurlijk wel leuk, maar het was niet zo dat ik stond te springen. Ik mis het Nederlands eten namelijk niet echt, maar toen ik de aardappelen met jus aan het eten was genoot ik er echt van. Het eten was echt super lekker en ik weet nu weer wat ik mis. De pudding was ook echt genieten!! Bedankt lieve Hanny!  Ik voel me in Ampenan net een prinses, het is echt wel even wennen, maar ik geniet er maar lekker van de laatste 2 maanden dat ik in Lombok ben. Ze hebben ook nog een hond, Rakkertje. Het is echt een lieve hond, maar ze heeft een trauma, omdat er niet goed voor haar is gezorgd in de maanden dat zij terug in Nederland waren. Heel erg zielig..

Gelukkig hebben jullie in Nederland nu ook eindelijk lekker weer, geniet er van!!

Heel veel liefs xx