DONATIES, GEVALLEN & EINDE STAGE IN ZICHT

ORTHOPEED TERUG IN LOMBOK

Inmiddels een tijdje terug was Ryan, de orthopeed uit Java weer terug op de stichting. Dit keer had hij alle hulpmiddelen voor de kinderen mee gebracht en ging hij kijken of alles paste. Alma mocht als eerst, met haar roze knie/enkel brace. Ik zag aan haar gezicht dat ze heel erg moest wennen, omdat de spieren in haar benen gestrekt werden en ze natuurlijk nog nooit zo’n brace om heeft gehad. Deze week heeft ze al veel geoefend met haar fysiotherapeut en ze voelt zich nu harstikke goed met haar brace, ze glimlacht en heeft veel zin om te oefenen elke dag! Daarna was Agis aan de beurt, zij kreeg nieuwe orthopedische schoenen. Toen ik haar vertelde dat ze haar nieuwe schoenen die dag zou krijgen was ze de hele ochtend vrolijk en vroeg ze wanneer ze nou eindelijk haar nieuwe schoenen aan mocht. Toen ze ze eenmaal aan had holde ze de hele stichting door, geweldig om te zien! Verder kregen er nog een aantal kinderen een brace voor om hun bovenlichaam, omdat zij een scheve rug hebben. Akbar kreeg ook nog nieuwe schoenen, hij kan nog niet lopen, maar na veel oefenen met zijn nieuwe schoenen zal ook hij door de stichting heen rennen!

IMG_3586

Hartstikke bedankt lieve allemaal voor jullie donaties, dankzij jullie kunnen deze kinderen zich verder ontwikkelen en zelfvertrouwen creëren!

WEEKENDEN
Er zijn inmiddels 6 nieuwe verpleegkundige studenten vanuit Nederland in Lombok, waarvan er 3 bij mij op de stichting stage lopen. Samen met hen ben ik zaterdag naar mijn favoriete plekje in Lombok gereden: Kuta. Hier zijn we die mooie berg opgelopen met prachtig uitzicht, waar ik altijd wel even naar toe ga als ik in Kuta ben. Verder hebben we lekker aan het strand gelegen en diezelfde avond ben ik met die meiden en de 3 andere studenten gaan stappen. Best grappig, zij zijn net een week hier en gaan meteen stappen, ik ben hier al bijna 9 maanden en ik ben nog nooit in Lombok uit geweest. Cyn, Jes en ik waren echte oma’s haha! Ik kan jullie vertellen meiden, jullie hebben niets gemist! De muziek was verschrikkelijk, maar ik heb wel een leuke avond gehad en de nieuwe studenten beter leren kennen.

Het weekend daarna zijn we weer naar Kuta gereden en zat ik achterop bij een van de andere meiden, omdat ik last had van mijn pols. Ik zat er nog over te twijfelen, omdat zij hier nog niet zo lang zijn en niet veel ervaring hebben op een scooter. Ik had toch naar mijn gevoel moeten luisteren, want we zijn net voor de plek van bestemming onderuit gegaan met de scooter. Heb ik dat ook een keer meegemaakt, mijn eerste keer gevallen in Lombok. Ik had een aantal flinke schaafwonden en aan mijn dikke teen hing een stuk vel los en het bloedde als een rund. Het meisje dat voorop zat (wilt graag anoniem blijven, haha) had ook schaafwonden op haar bovenbeen, maar was er gelukkig iets beter vanaf gekomen dan ik. Gelukkig zijn wij voor een restaurant gevallen waar mensen ons meteen te hulp schoten. Het bleek ook nog eens een super mooie plek te zijn met een infinity pool met uitzicht op de bergen en de zee. De eigenaar bood aan om ons terug naar het ziekenhuis te brengen, want hij moest ook die kant op. We moesten wel 2 uur op hem wachten, maar met dat uitzicht vonden we het geen probleem. De andere meiden zijn met de twee scooters terug gereden en wij zijn met de auto meegegaan. In het ziekenhuis hebben ze het stuk vel van mijn teen afgeknipt en de wond goed schoongemaakt. Nou ik kan je zeggen het was echt een hel. Wat dat aan gaat ben ik echt een baby. Het voelde alsof ze met een pincet mijn hele teen aan het uithollen waren. Ik heb dan ook echt geschreeuwd: FUCK FUCK FUCK, maaf, maaf, maaf (sorry). De verpleegsters konden er gelukkig om lachen. Inmiddels kan ik weer een beetje fatsoenlijk lopen.

EINDE STAGE IN ZICHT :(
Verder ben ik op stage druk bezig met het opzetten van de lotgenotengroep voor de ouders. Ik heb al een aantal bijeenkomsten gehad met de ouders die dit zullen gaan coördineren en woensdag was er een evenement op de stichting waar zij de ouders hebben toe gesproken, ze uitgelegd hebben over de lotgenotengroep en ze uitgenodigd hebben om zich aan te melden. Het ging gelukkig erg goed en er hebben zich al 21 ouders aangemeld. De eerste bijeenkomst zal 9 oktober plaatsvinden en ik ben erg benieuwd hoe dit zal verlopen. Ik heb nu een aantal dagen keihard geknald voor mijn verslag voor deze opdracht en ik kan eindelijk zeggen dat hij op een paar kleine puntjes na eindelijk af is!! Dat voelt toch wel heerlijk. Nu nog voor mijn andere opdracht het verslag afmaken, me voorbereiden op mijn eindbeoordeling en dan heb ik hopelijk 13 oktober alles gehaald en kan ik mijn stage met een voldoende afsluiten!
Fijne zondag allemaal!

 

 

 

 

3 reacties op “DONATIES, GEVALLEN & EINDE STAGE IN ZICHT

  1. Hoy dauja, ik lees nu pas je verhaal…heel veel beterschap met jouw teen,maar dat komt weer goed. Wat fijn om te zien dat die kinderen zo blij zijn met wat hulpstukken waar ze zo mee geholpen zijn. echt geweldig die blije gezichten te zien, ook voor jezelf. En daar doe je het ook voor. wat een voldaan gevoel krijg je er van. Daar kan je al aan zien hoe een super meid[ Dame] je bent, en een hart van goud.!!! Daar mag je trots op zijn.
    Het moet toch heel raar lopen als jij dit niet haalt je verdien echt van mijn een dikke tien.!!!! Meid geniet er nog maar lekker van..
    Fijne zondag en de groeten van huize siwalette veel liefs.

  2. Pfff wat is de tijd snel gegaan!! Ik hoop dat je teentje goed geneest voor straks je verdere reis in azie!

Reacties zijn gesloten.