GILI AIR FESTIVAL

Donderdag las ik op facebook over Gili Air Festival, een 3 daags deephouse/techno festival op Gili Air met DJ’s van over de hele wereld. Vrijdag hadden we een vrije dag en dus lang weekend. Jessie en ik hebben besloten om gewoon te gaan, we hadden twee 3-daagse kaartjes gekocht en een bungalow aan het strand geboekt voor een nacht, omdat we nog niet wisten hoelang we wilde blijven! Cynthia wilde thuis blijven, omdat haar been net herstellende was en ze het niet te veel willen belasten, super jammer!11703302_977247042312998_700997275871537212_o

Vrijdag zijn we rond 12 uur vertrokken op de scooter naar Bangsal, hier moesten we ongeveer een half uur wachten op de boot. Het gaat namelijk zo dat er 35 mensen een kaartje moeten kopen en dan pas vertrekt de boot. Wij waren de 5de en 6de die een kaartje hadden gekocht. Eenmaal in Gili Air aangekomen hebben we onze festival kaartjes ingewisseld voor een bandje en zijn we naar onze bungalow gelopen. Dit duurde ongeveer 20 minuten, in de volle zon, door het zand “heerlijk”. Aangekomen bij de Bunga Bungalows vertelde Edi (een van de jongens die hier werkt) ons dat ze vol zaten en dat ze waren vergeten de boekingen op Agoda te sluiten. Hebben wij weer hoor, daar zaten we dan, wat nu? Edi heeft geprobeerd om iets anders voor ons te boeken maar echt alles zat vol vanwege het festival. Hij bood ons aan om op het strand te slapen, “you can sleep at the beach with us, we do it all the time, you will love it”. Ik heb altijd al eens buiten willen slapen dus ik dacht waarom niet. Ik wist nog niet helemaal wat me te wachten stond maarja, prima, doen we! Twee Duitse meisjes zeiden dat we hun kamer konden gebruiken om te douchen of om even te rusten als zij er niet waren dus we konden in ieder geval een lekkere WARME douche nemen! Er waren maar 3 bungalows in totaal dus niet veel mensen, maar er was aan het strand ook een restaurant/bar waar veel mensen kwamen eten of gezellig kwamen drinken. De mensen die in de bungalows sliepen hadden allemaal hun verblijf verlengd, omdat ze het zo gezellig vonden. Die twee meisjes waren er al 3 weken. Na een tijdje begrepen we ook wel waarom. De sfeer op Gili Air is heel erg relaxed, de mensen zijn erg vriendelijk en het personeel van de bungalows waren ook echt lachen!

Na al het geregel hebben we ons even gedoucht en zijn we bij Mowi’s gaan eten. Een stelletje die in Bunga Bungalows verbleven zeiden dat ze daar de lekkerste tonijn burger hadden die ze ooit hadden gegeten, dus die wilde ik natuurlijk ook wel even proberen. Het eten was er inderdaad heel erg lekker en dat was ook wel te merken, want het was er super druk. Daarna zijn Jessie en ik naar het festival gegaan. Hier hadden we wat mensen ontmoet en is Jessie is samen hun naar de gall en gall van Gili Air gelopen haha. Ze hadden namelijk niet veel keus qua drinken op het festival en het was echt belachelijk duur! Ik had gelukkig mijn Malibu al mee naar binnen gesmokkeld. Na een tijdje kwamen we het personeel en de gasten van Bunga Bungalows tegen. We hebben echt de hele avond staan dansen en het was echt gezellig. Toen we terug bij de bungalows waren hebben we op het strand gezeten met een kampvuur en Heru die gitaar speelde.10330405_10209370572851046_2614290981256343711_n De muziek en de sfeer op het festival was leuk, maar hier hou ik ook echt van. Lekker op het strand naar de sterren kijken, een vuurtje en een gitaar erbij, gezellig kletsen en zingen met z’n allen. Rond 5 uur zijn we in ons mooie bedje gaan liggen, zie rechts de foto haha. Het was een soort bank van bamboe waar Edi allemaal kussens op had gelegd. Iedereen viel al in slaap en ik heb nog even gelachen om dronken mensen die voorbij kwamen en genoten het geluid van de zee. Rond 7 uur werd ik alweer wakker doordat het licht was en Heru het zand aan ’t harken was. We hebben wat ontbeten en verder lekker relax onze ochtend doorgebracht op het strand.

Rond de middag heb ik Jessie overgehaald om nog een nachtje te blijven. We hadden toch tickets voor 3 dagen en we konden gewoon weer op het strand slapen. Jessie zag dat alleen niet zo zitten dus heb ik geregeld dat zij bij een Fins meisje op de kamer mocht, zij was net aangekomen en ze was alleen, dus ze vond het prima. Het verbaast me soms echt wat voor lieve en open mensen ik hier tegen kom. Zo relax, geen gezeik, gewoon lekker makkelijk. Gesprekken die je met de meeste mensen voert gaan niet over koetjes en kalfjes, ze zijn echt geïnteresseerd in je. Dat is af en toe wel fijn, om gewoon eens met iemand te praten die jou eigenlijk helemaal niet kent en niet oordeelt.  ’s Avonds heb ik nog een powernap gehouden van een uur in een van de Bungalows en daarna hebben we met iedereen aan de bar gezeten bij Bunga Bungalows. Toen Heru en Edi de bar hadden gesloten om 10 uur zijn we met z’n alle naar het festival gelopen. Jessie en ik waren de enige met bandjes dus de rest moest binnen glippen, wat eigenlijk best makkelijk ging. Iedereen was na een tijdje best moe dus toen zijn we weer terug gelopen naar de Bungalows waar ik als ik blok op het strand in slaap ben gevallen. De volgende dag helemaal brak en super moe terug naar Lombok gegaan. Dit was echt een van die weekenden die ik nooit zal vergeten.

 

STAGE SO FAR, SCHOOLSTRESS & GILI T

Op stage ben ik een cursus in elkaar aan het zetten voor de leerkrachten op de stichting, omdat er tijdens mijn observaties en counseling gesprekken veel is opgevallen in de structuur, regels en communicatie met de kinderen en onderling. Waar ik het over ga hebben zijn dingen die voor ons misschien vanzelfsprekend zijn, maar hier soms nog ver te zoeken zijn. Bij de een zit het er meer in dan bij de ander, maar ik denk dat iedereen hier wel wat meer informatie, vaardigheden en sturing kan gebruiken. Waar ik het over ga hebben is dat het belangrijk is dat te kinderen zich veilig en thuis voelen op school, dat zij ieder uniek zijn en dat ieder andere kwaliteiten heeft. Ik zou graag willen dat de leerkrachten alle kinderen hetzelfde behandelen. Het kan zijn dat je meer een klik hebt met Pietje dan met Jantje, maar dit mogen zij nooit voelen. De reden dat ik dit ter sprake breng is, omdat ik tijdens mijn observaties heb gezien dat sommige leerkrachten meer aandacht geven aan bepaalde kinderen en aan andere kinderen erg weinig. Ook door de manier van communiceren met sommige kinderen krijg ik het idee dat zij hen “leuker” of juist “minder leuk” vinden dan de ander.

Het zou zo mooi zijn als de leerkrachten meer nadruk leggen op wat de kinderen WEL kunnen dan wat zij nog niet kunnen. Deze kinderen hebben bijna allemaal een achterstand in het leren en in de motoriek. Ik zie dat de leerkrachten veel meer verwachten van sommige kinderen dan haalbaar is. Het zoeken naar wat een kind leuk vindt en waar het kind goed in is soms moeilijk en vergt creativiteit, maar dit is wat de kinderen kan stimuleren om weer een stapje verder te gaan. Het is belangrijk dat ze de kinderen gaan stimuleren door goed gedrag te belonen en negatief gedrag te negeren. Dit is iets wat voor mij vaak werkt, dus wil ik graag mijn ervaringen hierin overbrengen. Als je kinderen complimenten geeft groeien ze en krijgen ze zelfvertrouwen. Het geeft mij zoveel voldoening wanneer ik een kind een compliment geef, er dan een glimlach van oor tot oor tevoorschijn komt en het kind hierdoor meer zelfvertrouwen krijgt.

Visual10

Wat ik hier op de stichting zie is dat sommige leerkrachten kwaad worden en hun stem verheffen. Wat ik ook heb gehoord is dat er een leerkracht is die losse handjes heeft, maar ik heb dit zelf nooit gezien. Ik vind dit heel erg lastig, omdat dit iets is waar ik mij heel erg over kan opfokken. Gister zag ik een van de kinderen huilen en toen ik vroeg wat er was, zei hij dat zijn juf hem in zijn wang had geknepen, omdat het schrijven niet lukte. Dit brak echt mijn hart.. Het schoolhoofd was hiervan op de hoogte en heeft de juf aangesproken, maar zij ontkende dit. Wat ik de leerkrachten wil meegeven is dat wanneer zij boos zijn, omdat een kind iets doet wat niet mag, dat ze niet tegen de kinderen moeten schreeuwen, maar kalm proberen uit te leggen wat er aan de hand is en waarom dit niet mag. Kalm kunnen blijven in onverwachte situaties en geduld hebben zijn twee eigenschappen die erg belangrijk zijn wil je leerkracht worden.

HELP THEM TO DO IT THEMSELVES
Niet alles voorkauwen en wanneer iets niet lukt het maar zelf doen, neem de tijd en de rust om het kind iets aan te leren, doe het eerst samen en bouw dan af tot het kind het zelf kan. Stapje voor stapje, pelan-pelan. Verder zijn er nog meer punten waar we het over gaan hebben zoals over de regels die er zijn en de structuur, hoe kunnen we de leeromgeving van de kinderen zo maken dat deze het meest effectief is?
Verder wil ik mij gaan verdiepen in alle voorkomende ziektebeelden op de stichting en deze informatie dan ook overbrengen naar de leerkrachten. Wij duiken makkelijk achter onze computer en gaan op zoek gaan informatie op het internet, maar hier hebben ze die luxe en vaardigheden niet. Ze weten dan ook niet precies wat alle ziektebeelden van de kinderen inhouden en hoe ze hier het beste mee om kunnen gaan, daarom wil ik ze zoveel mogelijk informatie geven. Mijn plan is om elke week of eens in de twee weken een ziektebeeld te onderzoeken en het hier over te gaan hebben.
Als je dit nu leest en je hebt tips of ideeën voor mijn cursussen, dan hoor ik ze natuurlijk graag!

“Gedrevenheid. Er helemaal voor gaan.. Echt iets willen betekenen voor deze kinderen.”

Visual15

SCHOOLSTRESS
Iedere student die dit nu leest herkent zich hier vast in. Stress, stress, stress! Voor school zijn er 5 beroepstaken waar ik aan ga werken, psychosociaal handelen, concrete en informatieve hulpverlening, casemanagement, signalering en preventie en kwaliteitsverbetering en beleidsontwikkeling. Van een van deze opdrachten hebben veel medestudenten al een begin gemaakt, ik nog niet. Ik ben nog op zoek naar een signaal voor deze opdracht. Ik merk dat ik vaak te moeilijk nadenk terwijl er eigenlijk al iets voor mijn neus ligt. Na 2 dagen stressen heb ik nu eindelijk een signaal waarvan ik denk dat ik deze kan gebruiken voor mijn opdracht. Het gaat over de problemen en moeilijkheden die de ouders/verzorgers van de kinderen op de stichting tegenkomen. Hier kan ik nu hopelijk mee aan de slag. Wat ik ook merk is dat ik het best lastig vind om bij te blijven met school vanuit hier. Ik volg geen lessen dus ik mis een heleboel, deze informatie moet ik dus allemaal zelf uitvogelen. Er is een student uit mijn klas die stage loopt in Turkije waar ik nu ook veel contact mee heb, dus dat is wel fijn. Wij kunnen elkaar dus helpen en motiveren! Verder moet ik een persoonlijk leerplan maken en hebben mijn begeleidster, praktijkdocent en ik binnenkort ons eerste skypegesprek. Ik dacht dat ik deze wel even zou maken, maar hier heb ik toch nog aardig lang aan gewerkt. Competenties, leerdoelen.. Wat ik wil nou eigenlijk echt leren? Best wel heel wat om over na te denken en dit valt niet zomaar even uit je duim te zuigen (wat ik vroeger nog wel eens deed, oeps). Veel van mijn sterke kanten ken ik, maar mijn valkuil is dat ik vaak denk al heel veel te weten en veel ervaring te hebben, waardoor ik soms de dingen niet zie die ik allemaal nog kan leren en dat er nog zoveel kennis is die ik kan opdoen. Ik heb hier nu in ieder geval een tijd over nagedacht en hier zijn toch nog een heleboel dingen uitgekomen die ik graag wil leren en waar ik aan moet werken. Toch kom ik vaak terug bij mezelf, want op persoonlijk gebied zijn er ook veel dingen waar ik mee bezig ben en waar ik aan wil werken. Als ik nadenk over wat ik nog allemaal moet doen schiet ik dus in de stress, maar ik moet gewoon aan de slag nu en dan komt het allemaal wel goed.

GILI T
Buiten alle onnodige stress om heb ik vorig weekend een erg leuk weekend gehad op Gili Trawangan met mijn huisgenootjes. Dit had ik wel even nodig na mijn dipje vorige week rondom mama’s verjaardag. Vrijdagavond heb ik heerlijk gegeten op de foodmarket, de dames gingen uit eten maar ik had zin in rijst met groente, vis en tempé. Echt heerlijk al dat eten hier! Daarna zijn we gaan stappen, lang leve de happy hours op Gili, de vele touristen en de heerlijke muziek. We hebben een super avond gehad vol drankjes, dansjes en goede muziek! Zaterdag zijn we met een kater wat rondjes over het eiland gefietst. Hier kwamen we in the middle of nowhere tussen niets meer dan gras en palmbomen een hutje tegen waar verse sapjes werden gemaakt, geweldig! Daarna hebben we lekker aan het strand gelegen en wat gezwommen. Zaterdagavond hetzelfde ritueel als vrijdag en zondag zijn we brak, na een geslaagd weekend weer terug naar Lombok gegaan.

12832482_10209175035202727_4886403544303512016_n

PLANNEN
In april gaan we de Rinjani vulkaan beklimmen. Dit is een 3 daagse trekking waarvan je 2 nachten in een tentje slaapt. Deze week gaan we boeken! Ik ben benieuwd of ik het tot de top zal halen, want ik heb al veel verhalen gelezen en het is echt meeega zwaar dus ik hoop niet dat mijn rug mij in de steek laat. Ik vind het echt heel spannend! Verder heb ik ook al mijn vliegticket geboekt naar Bali op 22 april, Romy komt dan rond hetzelfde tijdstip aan en dan gaan we 2 weken rondreizen. Zo’n ticket van Lombok naar Bali kost gewoon maar 12 Euro!! Ik heb dus veel leuke dingen om naar uit te kijken! Nu is het inmiddels alweer weekend, de tijd vliegt hier echt. Ik ben inmiddels al 2,5 maand in Indonesië en heb zojuist mijn 8ste week stage gehad. Heimwee daar heb ik geen last van, “home is not a place, it’s a feeling” en ik voel me hier echt thuis!

Tot snel :)

WEEKEND!

Vrijdagvond zijn we naar het Epicentrum Mall geweest, waar we eerst hebben gekeken voor een camera. Ik heb namelijk de Canon EOS 100D op het oog, maar ik wilde even kijken hoe groot en zwaar die precies is. Als ik besluit hem te kopen, dan kan Jessie haar vriend die waarschijnlijk voor mij halen in Nederland, hij komt namelijk begin april deze kant op. Na het window shoppen zijn welekker pasta gaan eten en naar de film Gods of Egypt geweest met collega’s van de stichting. Ik vond het een spannende film, maar ,b] Jessie en Cynthia vonden er niet veel aan, ze vonden het allemaal te nep. Ik zat wel helemaal in de film en mijn collega’s ook haha.

DSCN2862

Gisteren zijn wij om 9 uur naar Abeng gereden (de eigenaar van een tour office in Senggigi en inmiddels een vriend van ons). Hier hebben wij gewacht op een pas getrouwd stel uit Maleisië en zijn we samen op een bootje naar de 3 gili’s geweest. Dit zijn 3 eilandjes niet ver van Lombok af. Ondertussen zijn we op verschillende plekken gestopt om te snorkelen. Normaal gesproken ben ik best paniekerig in het water maar sinds ik hier ben, vind ik snorkelen erg leuk. De eerste keer toen ik met Rowin en Rico was gaan snorkelen zagen wij al een schildpad, maar die zwom erg diep. Gister hebben wij ook een schildpad gezien die dichterbij zwom, dus heb ik er een tijdje boven gezwommen. Dat was heel mooi en bijzonder!

DCIM101GOPROGOPR0528.

Na het snorkelen hebben wij gegeten op Gili Air en lekker uitgerust aan het strand. Ik heb vaak van die momenten dat ik om me heen kijk en denk, wauw ik ben echt hier.. Heel gek misschien, maar soms is dat besef er gewoon niet. De mensen die bij ons waren uit Maleisie zijn heel vriendelijk, zij zijn travel agents uit Kuala Lumpur. In juni is mijn plan om 3 weken door Maleisië te reizen, dus zij hebben me al veel tips gegeven en als zij vrij zijn wanneer ik in Kuala Lumpur ben, gaan ze mij het een en ander laten zien, super lief!

 

IMG_2499Vandaag zijn wij met hetzelfde gezelschap naar de watervallen Sendang Gile in Senaru geweest. Hier was ik al met papa geweest, maar alleen naar de eerste waterval. Voor de tweede waterval moet je een heel eind lopen, over zand, stenen en door water. Ik als kleinste fanatiekeling natuurlijk weer voorop. Ik kan hier ook echt van genieten, lekker wandelen door de prachtige natuur, de geluiden van alle dieren die je hoort, onverwacht aapjes tegen komen, een aap die uit een boom naar beneden plast, bijna over Cynthia heen haha! Eenmaal bij de waterval aangekomen was het water erg koud, maar we zijn er toch wel even in geweest. Echt prachtig gewoon, ik heb er geen andere woorden voor. Je zult het toch met je eigen ogen moeten zien, want een foto laat je niet voelen hoe het werkelijk is. De geur van de natuur, het spetterende water, de energie van alle mensen die er rondlopen, heerlijk!

Ik probeer wat meer van de momenten die ik heb te genieten. Ik geniet echt wel, maar toch… voor ik het weet ben ik weer terug in Nederland. Ik denk tijdens het zonnen of tijdens een wandeling wel na over veel dingen, wat wil ik nou met de rest van mijn leven gaan doen? Reizen is zeker iets wat ik het liefst fulltime doe! Ik wil het liefst de hele wereld zien en hier en daar wat vrijwilligerswerk doen. Als ik terugkom ga ik mijn best doen om af te studeren, werken, sparen en dan ben ik hopelijk weer zo weg uit Nederland!
Maar nu is nu en later komt later wel, hè Arneau? :)

Morgen begint stage weer, ik heb al weer zin om alle lieve kinderen te zien en mijn collega’s, waar ik fijn contact mee heb. Woensdag 9 maart is een vrije dag, vanwege Hindoe dag van de stilte. Mama zou 56 worden op 9 maart… Ik denk super veel aan haar en ik mis haar elke dag. Soms heb ik het wel even moeilijk, ik zou graag willen dat ze mij hier kon komen opzoeken en dat ik haar Lombok en mijn stage kon laten zien, maar helaas. Gelukkig heb ik lieve huisgenootjes waar ik terecht kan en praat ik veel met Shannon over onze mama’s, hier heb ik echt heel veel aan, dankjewel lieverd!! <3

Nou het begint zo wel meer op mijn persoonlijke dagboek te lijken dus ik sluit maar af, volgende keer zal ik weer wat meer vertellen over stage!

Heel veel liefs!!