MIJN EERSTE HUISBEZOEKEN EN COUNSELING GESPREKKEN

DSC_0574

Selemat pagi semua!

Zoals jullie weten heb ik al meegelopen met educatie en rehabilitatie. Deze week heb ik meegelopen bij de sociale divisie. De sociale divisie behandeld aanmeldingen van kinderen en voert intakes en evaluaties uit door middel van huisbezoeken. Bij het eerste huisbezoek wordt er ook gekeken naar de staat van het huis en in welke omstandigheden het gezin leeft. Op deze manier kunnen we zien of ze een eigen bijdrage kunnen geven aan de stichting of dat ze gratis hulp krijgen. Ook kunnen we op deze manier zien of er voorzieningen aangeschaft moeten worden voor in huis, zoals bijvoorbeeld handvaten voor in de badkamer. Sommige kinderen wonen in een hutje van bamboe met een ondergrond van niet meer dan zand. De stichting gaat dan op zoek naar sponsors, om er voor te zorgen dat het kind in een stabielere omgeving kan leven. Tijdens de huisbezoeken is er ook tijd voor de ouders om moeilijkheden aan te geven of vragen te stellen.

Bij mijn eerste huisbezoek werden we hartstikke vriendelijk ontvangen. We kregen thee en heerlijke pisang goreng (gebakken banaan). Ik dacht dat ik misschien zou afvallen hier, maar dat valt gelukkig reuze mee door alle gastvrije mensen die hier wonen en het heerlijke eten dat ze hier hebben, haha. Het gezin waar we als eerst op bezoek waren hebben voor Indonesische begrippen een groot en mooi huis. De muren waren van steen en er was een mooie tegelvloer, 2slaapkamers voor in totaal 2 ouders en 4 kinderen en het huis had tv aansluiting. Aan deze dingen kunnen we zien dat ze het niet slecht hebben. Er word ook gekeken of er een droge plaats in het huis aanwezig is waar het gezin kan zitten als het regent, hoever het huis van de stichting af is, of ze een auto of scooters hebben en hoe de staat van het huis verder is. Niet alleen om te kijken of ze een eigen bijdrage kunnen leveren, maar ook om eventueel te helpen met het opknappen van het huis, om het huis voor het kind zo leefbaar mogelijk te maken.

Mijn tweede huisbezoek was meteen een hele andere ervaring. We moesten ongeveer 45 minuten rijden vanuit de stichting en op een gegeven moment was er geen weg meer, maar alleen maar zand en wat stenen. De plek was moeilijk te bereiken, maar wel in het midden van de prachtige natuur. Het hutje was gemaakt van bamboe, met een vloer van klei. Er is maar een ruimte in het hutje, dus oma slaapt vaak buiten, waar je onsDSC_0576 ziet zitten op de foto hieronder. Er stonden een paar koeien in de tuin en er liepen wat kippen rond. De douche (zie foto rechts) was buiten achter het huis, maar geen douche zoals wij die kennen. Hier wassen ze zich met een soort schep vanuit een emmer met water. Veel mensen hebben wel gewoon een badkamer binnen in huis, maar hier was de douche buiten en het toilet was een gat in de grond.

Ik wist natuurlijk wel dat er veel mensen zijn die zo leven, maar ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen zien en dat deze mensen mij zo gastvrij ontvangen. Op momenten als deze herinner ik mij er weer aan hoe dankbaar wij mogen zijn voor alles wat we hebben.

DSC_0585

Verder heb ik deze week mijn eerste counseling gesprekken gevoerd met een aantal van de leerkrachten van de school op stichting Lombok Care. Het eerste gesprek was meer om ze te leren kennen en ze op hun gemak te stellen, zodat ze voortaan bij mij terecht kunnen met moeilijkheden of vragen. Ik heb nog niet met elke docent gesproken, maar ik heb al veel interessante dingen gehoord. In mijn eerste gesprek vertelde de leerkracht mij dat hij eigenlijk nooit leerkracht wilde worden, maar dat hij zijn ouders niet nog meer teleur wilde stellen dan dat hij al had gedaan. Zijn ouders waren het namelijk niet eens met zijn huwelijk. Hij is getrouwd toen hij 20 was en zijn vriendin was toen 15 jaar. Nu is hij 26 jaar.
Toen hij voor het eerst op de stichting kwam was hij in shock en het was niet wat hij verwacht had. Hij had geen connectie met de kinderen en hij vond het werken met deze kinderen erg vermoeiend. Na 3 maanden training wilde hij stoppen, omdat hij zich niet happy voelde en omdat het salaris zijn gezin niet kon onderhouden. Zijn ouders hebben toen besloten om qua geld bij te springen. Toen hij een keer ziek thuis was, merkte hij pas hoeveel hij om de kinderen gaf, omdat hij de hele tijd aan zijn werk moest denken. Hij zegt dat hij erg veel om de kinderen geeft en dat het nu beter gaat, omdat hij de taken van het schoolhoofd niet meer op zich hoeft te nemen en hij zich volledig kan focussen op zijn eigen klas. Ik was erg blij dat hij zo open was, want dit is voor Indonesische mensen niet gewoonlijk gaf Kun, mijn tolk aan. Zij was ook erg verrast dat hij zo open was over zijn leven en over zijn gevoelens. Ik was ook wel lichtelijk geshockeerd, omdat ik dit totaal niet achter hem had gezocht. Mijn indruk was namelijk leerkracht worden zijn ambitie was. Als je hem namelijk bezig ziet, zou je niet anders denken dan dat. Hij werkt nu met zijn hart en hij houdt van deze kinderen, maar zit dus toch een heel ander verhaal achter!

Ik heb ook gevraagd over de relatie tussen collega’s en hieruit komen bij meerdere gesprekken dat sommige leerkrachten moeilijkheden hebben met een andere leerkracht. Dit gaat telkens over dezelfde leerkracht. Ik ben erg benieuwd naar mijn gesprek met deze leerkracht, ik wil natuurlijk ook eerst haar kant van het verhaal horen. Ik hoop dat zij ook zo open zal zijn en mij meer wilt vertellen over zichzelf en over de relatie met haar collega’s!

Ik denk dat jullie nu weer een beetje op de hoogte zijn van mijn taken op de stichting en ik hoop dat jullie het leuk vinden om hierover te lezen!
Dit weekend heb ik niet meer gedaan dan relaxen, want dit had ik wel even nodig na een drukke werkweek. Morgen mag ik weer aan de slag :)

Heel veel liefs!

 

 

MEELOPEN MET HET SCHOOLTJE

Vorige week ben ik begonnen met het meelopen bij de school op stichting LombokCare. Er zijn hier 4 klassen met elk niet meer dan 6 kinderen.

Hoe ziet een schooldag voor deze kinderen eruit?
Om half 8 is iedereen aanwezig, rond kwart voor 8 beginnen de kinderen met liedjes zingen en daarna gaan ze het alfabet oefenen, plaatjes oefenen of cijfers oefenen. Om 9 uur is er een half uur pauze, de kinderen eten dan wat en mogen spelen in de aula. Vanaf half 10 werken de kinderen aan hun motoriek. Er wordt met duplo gespeeld of er worden kralenkettingen gemaakt. Doordat er hier een gebrek aan materiaal is, spelen de kinderen bijna elke dag met hetzelfde, maar klagen hoor je niemand. Ze zijn blij met wat ze hebben.

Als het half 11 gaan de kinderen naar huis. In de middag begint om 2 uur het programma life skills. Er komen dan een aantal kinderen om computerles te volgen op dinsdag en donderdag of op maandag en woensdag om creatieve lessen te volgen. De life skills duren tot 4 uur.

REadycation2016__12_-1116-1200-700-100

In elke klas heb ik 1 á 2 dagen meegekeken. Er zijn mij deze weken al veel dingen opgevallen en het is mij duidelijk dat het er hier heel anders aan toe gaat dan in Nederland. Er is weinig structuur in de klas, wat ik erg belangrijk vind, maar vooral ook omdat dit speciaal onderwijs is. Regels? Dat kennen ze hier niet zoals bij ons, laat ik zeggen dat ze hier veel flexibeler zijn. Tijdens mijn stages als onderwijsassistent werd door veel kinderen vaak gezegd dat ik een strenge juf was. Echt streng was ik niet, maar consequent ben ik zeker. Dat is dan wel even wennen als je hier binnenloopt. Wat mij ook opvalt is dat er soms gelachen wordt, wanneer een kind iets doet wat niet mag of wanneer iets niet lukt. Er zijn zoals overal ook hier een aantal boefjes die het toch vaak voor elkaar krijgen om te krijgen wat ze willen. Erg consequent zijn ze hier namelijk niet. Ook hier bij het schooltje gaan mijn handen kriebelen en ik schrijf veel op tijdens mijn observaties. Er schieten me al heel veel ideeën te binnen waarmee ik de school en deze kinderen misschien kan helpen. Wat mij nog meer opgevallen is, is dat het niveau van de kinderen in de klasjes erg laag is en zo verschillend is van elkaar, dat het erg moeilijk is om iedereen evenveel aandacht te geven. In sommige klassen kan bijvoorbeeld niet iedereen praten, dus met het oefenen van het alfabet zitten die kinderen vaak niks te doen. Zij gaan zich dan vervelen en dit leidt de andere kinderen af. Ook zie ik dat er te veel tijd is die onvoldoende benut wordt en dat er uit veel kinderen meer te halen is dan er momenteel gebeurd.

Processed with VSCOcam with f2 presetEr is deze week een nieuwe directeur voor de school aangenomen, die gelukkig goed Engels kan. Hij helpt me af en toe met vertalen, wanneer ik iets niet weet in het Indonesisch. Gister hebben wij met de leerkrachten en de directeur bij elkaar gezeten en heb ik mijn bevindingen gedeeld. Dit zijn een aantal dingen waar ik samen met de leerkrachten aan wil werken:

  • De dagplanning
  • Regels en structuur
  • Hoe om te gaan met over actieve kinderen?
    Het is mij namelijk opgevallen dat er een aantal kinderen zijn die zich doordat ze zich misschien vervelen, of omdat het niveau te laag is erg druk zijn en andere kinderen afleiden.
  • Individueel plan, 1 op 1 begeleiding
    Na de pauze wordt er aan de motoriek van de kinderen gewerkt, door puzzels te maken, met duplo te spelen of kralenkettingen te maken. Mijn idee is om na de pauze 2 klassen samen te voegen, zodat een leerkracht zijn handen vrij heeft en een op een begeleiding kan geven.
  • Hoe overige tijd te benutten?
  • Vaste activiteiten voor wanneer iemand klaar is met zijn of haar werk.

Het is de bedoeling dat wij nu elke week een uur met de leerkrachten bij elkaar zitten om te bespreken waar de leerkrachten tegenaan lopen, zodat we met elkaar kunnen brainstormen. Als eerst ga ik aan de slag met de planning voor een op een begeleiding en ik wil ook graag snel aan de slag met de andere dingen, maar ik merk hier dat alles plan-plan gaat (rustig aan). Ik moet zelf nog even op zoek naar de rust die de mensen hier hebben om alles stapje voor stapje aan te pakken. Ik ben in ieder geval blij dat de leerkrachten aangeven dat ze ook zien dat er dingen zijn die verandering nodig hebben en dat ze graag van mij willen leren. Nu nog hopen dat ze me begrijpen en het uiteindelijk echt toe gaan passen! Maarja nogmaals: plan-plan……

De kinderen op school zijn allemaal heel erg lief en ik vind het zo mooi om te zien hoe ze zich 2 uur lang kunnen vermaken op een fiets, hoe ze samen met elkaar kunnen spelen maar ook goed alleen. Ze zijn zo dankbaar voor alles wat ze hebben, verwende kinderen zie ik hier niet. Er zijn denk ik van de 20 kinderen 2 kinderen die mij niet nog niet zo zien zitten en wegkijken als ik hun aankijk. Of dit komt omdat ik een belanda ben of om een andere reden weet ik niet, ik kan er in ieder geval wel om lachen. Er zijn ook altijd van die kinderen waar je meteen een klik mee hebt, zo is er bijvoorbeeld Alma, het gezicht van Lombok Care, zij is rechts op de eerste foto in dit verhaal te zien. Ze is erg slim en leergierig en heeft een hart van goud, zelfstandig lopen kan ze niet, maar ze helpt zichzelf van a naar b door middel van een rollator. Hieronder zie je in het midden Afandi en rechts Yazd, mijn 2 vriendjes. Erg ondeugend, maar heel erg lief. Beide kunnen zij niet heel duidelijk praten, maar we begrijpen elkaar. De communicatie tussen deze kinderen is zeldzaam, iedereen is uniek, maar niemand oordeelt. Iedereen kan goed met elkaar overweg!

DSC_0250

Hieronder zien jullie Tio, hij heeft cerebrale parese, ook wel spasticiteit genoemd. Bij cerebrale parese zijn de hersenen niet in staat de juiste spanning aan de spieren door te geven en ze onderling op de goede manier te laten samenwerken. Dat zie je bij spasticiteit. Meestal heeft de stoornis betrekking op het gedeelte van de hersenen dat te maken heeft met bewegen en spreken. Dit is bij Tio beide het geval, hij kan niet lopen of zelfstandig op een normale stoel zitten en er zijn misschien 5 woorden die Tio kan zeggen, waarvan Garuda er een is. Tio is gek op vliegtuigen en zijn gezicht straalt als ik een vliegtuig na doe, of als er over vliegtuigen gepraat wordt. Toen hij hoorde dat ik vanuit Nederland met een pesawat (vliegtuig) ben gekomen werd hij wild, haha! In mijn volgende verhalen zal ik, als jullie dat leuk vinden, meer van de kinderen aan jullie voorstellen!

DSC_0271

Vandaag heb ik met Apip, de directeur van de stichting geëvalueerd en overleg gehad over mijn weken bij de school. Vanaf volgende week zal ik ook gaan beginnen met de counseling voor het personeel op de stichting. Zo krijg ik overzicht in welke moeilijkheden er zijn en waar we samen aan kunnen werken. Ik heb er nu al zin in!

Volgende week zal ik jullie vertellen over mijn eerste huisbezoek, maar nu ik ga nu eerst lekker weekend vieren. Morgen gaan we als het mooi weer is naar Kuta met de andere studenten die via Destination Indonesia hier zijn en zondag gaan we naar Gili Meno met een paar collega’s van de stichting!

Fijn weekend allemaal :)

 

 

 

 

KLEINE AARDBEVING, RATTEN, PASAR, VALENTIJSDAG!

Hallo lieve allemaal,

Even een kleine update vanuit Lombok. Vrijdagmiddag hebben wij voor het eerst een aardbeving gevoeld. Het was kort en niet heel hevig, maar het was toch wel een gek gevoel. Ik lag op bed en het bed ging opeens op en neer. Cynthia kwam meteen haar kamer af en vroeg of wij het ook hadden gevoeld. Jessie lag lekker te dutten dus zij had niks gemerkt. Het duurde denk ik ook niet langer dan 10 seconden. Blijkbaar is dat hier wel vaker, dus we zullen er maar aan moeten wennen, haha!

Vrijdagavond hebben wij een muizenval gezet, omdat we last hebben van ratten. Soms horen we ze boven ons plafond heel hard rennen, of lijkt het alsof ze aan het vechten zijn. Er heeft al iemand tussen het dak en ons plafond rattengif neergelegd. We hadden nu een lijmdoos in de keuken neergelegd met brood erop. Zaterdagochtend toen we opstonden dacht ik meteen aan de val, dus ik liet Cynthia eerst de keuken in lopen (gemeen he). En ja hoor, krijsen, er lag een rat in de val. Wij zijn alle drie echte helden en durfden de rat niet op te ruimen. Gelukkig waren er buren die ons kwamen redden van de hartstikke gevaarlijke rat :;| Terima kasih!!

IMG_1883

Na het ratten incident zijn we naar de lokale markt in Ampenan gegaan, dit was ook best een aparte ervaring. Er zitten veel mensen buiten op de grond en er is een heel oud vies gebouw dat vol zit met mensen die fruit, groente, rijst, aardappelen, vlees en vis verkopen. Als je naar boven kijkt stikt het van de spinnenwebben, jammie! Hier heb ik een halve kilo druiven gekocht, enak sekali (erg lekker). De rest van de dag hebben we niet veel gedaan omdat het regende. We zijn ’s avonds bij Mindie en Apip gaan eten met de twee andere studenten die inmiddels gearriveerd zijn. Zij studeren fysiotherapie en komen een project opzetten bij de stichting.

VanochtIMG_1896end zijn Jessie en ik vroeg opgestaan om op zoek te gaan naar een leuk valentijnscadeau voor Cynthia. Iemand die veel om haar geeft had aan mij gevraagd of ik haar namens hem wilde verrassen. Daar was ik natuurlijk wel voor in! In Mataram heb ik chocolade, een roosje en een hele grote teddybeer gekocht. Met de teddybeer op mijn schoot op de scooter weer naar huis gereden om Cynthia te verrassen. SURPRISE!! Harstikke romantisch! We hebben hierna snel onze bikini aangetrokken, want de zon scheen en we wilden onze kans om lekker aan het strand te liggen, voordat het misschien weer ging regenen niet missen! De hele dag lekker bij onze vaste strandtent Verve gelegen (Bedankt voor de tip Mieke). Ze hebben hier echt heel lekker eten en lekkere sapjes. De prijzen liggen wel wat hoger voor Indonesische begrippen, maar omdat we elk weekend komen en de manager weet dat wij maar arme studentjes zijn krijgen we flinke korting. oleee

IMG_1911

Ik ben trouwens mijn pinpas kwijt, heel erg slim. Ik heb hem volgens mij ergens heel erg goed verstopt, zo goed dat ik hem zelf niet meer kan vinden. Cynthia wilde in haar portemonnee kijken of zij hem misschien had, maar toen kwam ze er meteen achter dat ze haar eigen pinpas ook kwijt is, super handig. Ik wacht nog even af of ik hem nog ergens tegen kom, anders heb ik hem waarschijnlijk in de pinautomaat laten zitten, oeps! Hier komt namelijk het geld eerst eruit en dan pas je pinpas. Als ik hem niet meer tegenkom dan bestel ik een nieuwe, dan mag jij die voor mij meenemen in als je deze kant op komt lieve Romy, dankuuuu!

Het is hier nu 20.30 dus ik ga mij nu lekker douchen, nog even facetimen met Shen en dan op tijd naar bed, morgen moet ik weer om half 8 op stage zijn.

Selamat malam!

 

ZELF NU OOK FYSIOTHERAPIE

Vanaf vandaag krijg ook ik therapie bij stichting Lombok Care. Ik heb Kun verteld dat ik dagelijks veel last heb van mijn rug, door mijn beenlengte verschil en de ziekte van Bechterew. Ze bood me direct aan om elke dag samen een aantal oefeningen te doen. Ze kon inderdaad meteen zien dat mijn benen een lengteverschil hebben van bijna 1 centimeter. Ze is begonnen met  het rekken en strekken van de spieren in mijn benen en rug. Daarna heeft ze me nog een aantal oefeningen laten zien die ik thuis ook kan doen. Ideaal!

Terima kasih banyak Kun!

Image

Voor degene die niet weten wat de ziekte van Bechterew is, hier een kort stukje uitleg:

Ankyloserende spondylitis (de ziekte van Bechterew) is de bekendste vorm van axiale spondyloartritis. Axiale spondyloartritis is een verzamelnaam voor reumatische aandoeningen waarbij ontstekingen aanwezig zijn in het bekken en de wervelkolom. De ontstekingen veroorzaken chronische pijn en stijfheid, vooral rond de heupen, de bilstreek en laag in de rug. Ook andere delen van het lichaam kunnen betrokken zijn, zoals gewrichten in de armen of benen, de pezen, maar ook de ogen, de darmen en de huid. Regelmatig bewegen en medicijnen kunnen helpen de klachten te verminderen.

Fijn weekend allemaal en een fijne carnaval! :)
Wij hebben een lang weekend, omdat het maandag Chinees Nieuwjaar is heeft iedereen vrij! Hopen op lekker weer, zodat we lekker kunnen gaan zonnen, mijn kleurtje is namelijk alweer helemaal verdwenen :(